kończyn dolnych

Encyklopedia PWN

parzyste narządy ruchu kręgowców;
med. zwiększona skłonność do powstawania zakrzepów w obrębie układu naczyniowego;
porażenie dziecięce nagminne, choroba Heinego–Medina, poliomyelitis, polio,
med. porażenna choroba zakaźna, gł. dzieci;
anat. szczątkowe opuszki kończynowe;
med. dolegliwości i objawy związane z przewlekłą niewydolnością żylną żył kończyn dolnych, spowodowaną przebytą zakrzepicą żył głębokich;
choroba o nieznanej etiologii, stan zapalny dotyczący gł. tętnic średniej wielkości w obrębie kończyn dolnych (w 80% przypadków), rzadziej w obrębie kończyn górnych, obejmujący wszystkie warstwy ściany naczynia, prowadzący do powstawania zakrzepów i zarastania światła naczyń;
med. przewlekła postać zakażenia skóry i tkanek głębszych (także kości) wywoływana przez mieszaną florę bakteryjno-grzybową;
porażenie, paraliż, bezwład,
med. całkowita utrata siły mięśniowej, niemożność wykonywania jakichkolwiek ruchów czynnych porażoną częścią ciała;
angiochirurgia
[gr.],
chirurgia naczyń krwionośnych,
dział chirurgii zajmujący się operacyjnym leczeniem chorób tętnic i żył obwodowych;
angiografia
[gr. angeíon ‘naczynie’, gráphō ‘piszę’],
radiologiczna metoda wizualizacji naczyń krwionośnych w poszczególnych częściach ciała lub narządach.
med. zabieg leczn. mający na celu powiększenie światła zwężonego naczynia krwionośnego;
bekon
[ang. bacon],
peklowane połówki tuszy wieprzowej pochodzące z młodych (6–8 miesięcy), właściwie żywionych tuczników mięsnych (o masie żywej 84–95 kg) odpowiednich ras (np. wielka biała pol. i ang., biała zwisłoucha pol.), właściwie przygotowane (z chłodzonego mięsa, kształtem zbliżone do prostokąta, pozbawione głowy, dolnych części kończyn, kręgosłupa, kości miednicy i mostka);
antropol. jedna z trzech gł. odmian (ras) człowieka, wyodrębnionych 1812 przez G. Cuviera i przyjętych także obecnie przez wszystkie systemy taksonomii człowieka;
objaw diagnostyczny;
deformacja
[łac.],
med. nieprawidłowy kształt lub położenie części ciała spowodowane przez siły mech. działające na pierwotnie prawidłową strukturę;
zool. używana dawniej nazwa trzeciorzędowych ssaków deinoteriów, podrząd dużych trąbowców wielkości słonia, o podobnej do słoni budowie kończyn.
lek działający na naczynia krwionośne;
med. choroba pasożytnicza wywoływana przez nicienia Dracunculus medinensis;
drakunkulus medyński, smok medyński, robak medyński, riszta, Dracunculus medinensis,
pasożytniczy nicień;
występująca w gorącej i ciepłej strefie klimatycznej grupa chorób pasożytniczych ludzi i zwierząt wywoływana przez filarie.

Słownik języka polskiego PWN

kończyna dolna «część ciała człowieka od biodra do końca palców, służąca do poruszania się»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia