kołowy

Encyklopedia PWN

Kołowy Szczyt, Kolový štít,
szczyt w gł. grani Tatr Wysokich, na Słowacji, między dolinami: Jaworową na zachodzie i Kieżmarską na wschodzie;
podstawowy element układu biegowego pojazdu trakcyjnego;
diagram kołowy, wykres kołowy,
typ diagramu stosowany w celu ukazania podziału całości;
mat. linie przecinające pod kątem prostym (trajektorie ortogonalne) proste jakiegoś pęku;
rodzaj statku kosmicznego (załogowego lub bezzałogowego) okrążającego ciało niebieskie (np. planetę, Księżyc) po orbicie zamkniętej.
mat. bryła ograniczona jedną z powłok zamkniętej powierzchni stożkowej oraz płaszczyzną nie przechodzącą przez jej wierzchołek S;
techn. wytyczona trasa wyposażona w urządzenia techniczne, dostosowana do ruchu środków transportu, ewentualnie poruszania się ludzi i zwierząt;
ciągnik, traktor,
pojazd z własnym napędem służący do ciągnięcia przyczep, naczep, maszyn i urządzeń roln., dział i innego sprzętu wojsk. na podwoziach jezdnych, a także do zawieszania na nim różnych osprzętów roboczych;
urządzenie do przyspieszania naładowanych mikrocząstek, czyli do nadawania im wielkich energii kinetycznych.
prędkość, jaką trzeba nadać ciału, aby nie spadło z powrotem na Ziemię lub inne ciało niebieskie, z którego zostało wyrzucone.
telekom. sztuczny satelita Ziemi przeznaczony do pomiarów, zbierania i przekazywania informacji o stanie atmosfery.
Benz
[benc]
Karl Friedrich Wymowa, ur. 25 XI 1844, Karlsruhe, zm. 4 IV 1929, Ladenburg (Badenia-Wirtembergia),
niemiecki konstruktor i przemysłowiec; twórca pierwszych samochodów z silnikiem benzynowym.
2-kołowy, 2-konny pojazd zaprzęgowy:
Bohr
[bo:r]
Niels Henrik David Wymowa, ur. 7 X 1885, Kopenhaga, zm. 18 XI 1962, tamże,
fizyk duński.
znaki przekazujące ostrzeżenia, zakazy, nakazy i informacje uczestnikom ruchu drogowego (poruszającym się po drogach kołowych, a także motorniczym tramwajów poruszających się po torowiskach wydzielonych na tych drogach) lub prowadzącym pojazdy szynowe po drogach kolejowych;
koło pojazdu przystosowane do toczenia się po powierzchni terenu (np. drodze kołowej — k.j. pojazdów samochodowych), szynie (koła pojazdów szynowych; kołowy zestaw), a niekiedy linie (np. w kolei linowej);
całkowite lub częściowe uporządkowanie drgań fali świetlnej (polaryzacja fal);
pojazd drogowy silnikowy, dwuśladowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h, przeznaczony do przewozu osób i/lub ładunku, ciągnięcia przyczep albo wykonywania określonych czynności (np. samochód diagnostyczny);

Materiały dodatkowe

miasto w Brazylii, nad Oceanem Atlantyckim.

Słownik języka polskiego PWN

kołowy
1. «mający kształt koła»
2. «biegnący po linii obwodu koła»
3. «poruszany za pomocą kół lub związany z pojazdami poruszającymi się na kołach i z ruchem takich pojazdów»
ruch kołowy «ruch wszelkich pojazdów po drogach, odbywający się według ustalonych zasad»
stożek obrotowy, obrotowy prosty, kołowy «bryła ograniczona, powstała przez obrót trójkąta prostokątnego dookoła jednej z jego przyprostokątnych»
wycinek koła, kołowy «część koła ograniczona dwoma promieniami i łukiem łączącym końce tych promieni»
zamknąć ruch pieszy, kołowy «zakazać przechodzenia lub przejazdu przez daną drogę lub obszar»
droga kołowa «droga dla pojazdów»
funkcja cyklometryczna, kołowa mat. «funkcja odwrotna względem funkcji trygonometrycznej»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia