kinematyczna

Encyklopedia PWN

mech. ruchowe połączenie członów łańcucha kinematycznego (mechanizmu) umożliwiające np. obrót, przesunięcie;
mech. zespół sztywnych członów (ogniw), połączonych za pomocą węzłów kinematycznych w sposób umożliwiający ich pewne wzajemne ruchy (np. obroty, przesunięcia);
mechanizm
[gr.],
układ ciał (elementów) przeznaczony do przekształcania ruchu jednego lub kilku ciał i sił wywieranych na te ciała w pożądany ruch innych ciał i siły oddziaływań tych ciał;
właściwość płynów (cieczy, gazów) polegająca na powstawaniu w nich naprężeń stycznych, zależnych od prędkości odkształcenia elementu płynu;
Reuleaux
[rölọ:]
Franz, ur. 30 IX 1829, Eschweilerpumpe, zm. 20 VIII 1905, Berlin,
niem. teoretyk budowy maszyn;
zjawisko spowolnienia zegarów poruszających się z dużą prędkością — kinematyczna d.cz., lub znajdujących się w silnym polu grawitacyjnym — grawitacyjna dylatacja czasu;
dynamiczne i kinematyczne równania ruchu obrotowego bryły sztywnej wokół jej środka masy lub punktu nieruchomego;
podstawowe równanie ruchu płynów lepkich newtonowskich; wg tego równania, zgodnie z II zasadą dynamiki (Newtona zasady dynamiki), przyspieszenie jednostkowej masy płynu jest równe sumie sił działających na tę masę, tzn. siły masowej (np. grawitacyjnej, siły bezwładności), siły ciśnieniowej (2. człon równania), siły tarcia wewn. pochodzącej od naprężeń ścinających przy deformacji płynu (człon 3. i 4. równania);
techn. połączenie ruchowe (para kinematyczna) 2 członów umożliwiające ich względny ruch obrotowy wokół osi lub punktu.
geol. sformułowana w latach 60. XX w. i obecnie niemal powszechnie akceptowana teoria wyjaśniająca — w ramach spójnej koncepcji, zakładającej ruch płyt litosfery — rozrost dna oceanicznego, dryf kontynentów, rozwój wielkich struktur tektonicznych oraz przejawy wulkanizmu i sejsmiczności Ziemi.
Euler
[ir]
Leonhard Wymowa, ur. 15 IV 1707, Bazylea, zm. 18 IX 1783, Petersburg,
szwajcarski matematyk i fizyk.
grupy gwiazd w Galaktyce o jednakowych cechach kinematycznych i jednakowym rozmieszczeniu przestrzennym;
kinematyka
[gr. kínēma ‘ruch’],
dział mechaniki klas. zajmujący się badaniem geom. właściwości ruchu ciał bez uwzględnienia ich cech fiz. i działających na nie sił.
Kopernik Mikołaj, ur. 19 II 1473, Toruń, zm. 24 V 1543, Frombork,
polski astronom, matematyk, lekarz, prawnik i ekonomista; twórca teorii heliocentrycznej.
Kossel Walther, ur. 4 I 1888, Berlin, zm. 22 V 1956, Kassel,
syn Albrechta Ludwika, niem. fizyk i fizykochemik;
dziedzina nauki zajmująca się teoret. i doświadczalnymi badaniami mechanizmów, maszyn i układów maszyn dotyczących ich parametrów geom., kinematycznych, dynamicznych i sterujących, oraz projektowaniem maszyn i mechanizmów w celu ich zastosowania w przemyśle i in. dziedzinach (np. biomechanice);
cecha skał wynikająca z obecności w nich porów, czyli niewielkich wolnych przestrzeni między poszczególnymi ziarnami minerałów;
liczba podobieństwa termodynamicznego charakteryzująca zdolność płynu do przewodzenia ciepła;
robot
[czes. robota ‘praca’],
cybernetyczna (sterowana) maszyna lokomocyjno-manipulacyjna przeznaczona do wspomagania lub realizacji czynności energetyczno-ruchowych, sensualnych i intelektualnych człowieka (robotyka).

Słownik języka polskiego PWN

kinematyka «dział mechaniki zajmujący się opisem ruchu ciał»
• kinematyczny
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia