kabłąk

Encyklopedia PWN

kabłąk
[ukr. < tur.]
techn.:
jeden z najbardziej popularnych typów krzeseł i foteli;
Certosa
[czertọza],
cmentarzysko z czasów etruskich w zachodniej części obecnej Bolonii;
insygnia
[łac.],
oznaki władzy, godności, stanu lub urzędu;
zootechn. prymitywny zaprzęg drewniany dla bydła, np. wołów;
techn. termin oznaczający: 1) element mechanizmu jarzmowego w postaci pręta z wyciętą w nim prowadnicą, w której porusza się kamień ślizgowy; 2) kadłub maszyny w postaci kabłąka lub ramy; 3) filar drewnianego mostu.
archeol. lokalny wariant kultury halsztackiej (grupa wschodnia), datowany na 800–400 p.n.e., wyróżniony dla terenów Dolnej Austrii oraz Burgenlandu;
korona
[łac.],
symbol władzy monarszej;
część oporządzenia jeźdźca ułatwiająca prowadzenie konia, przede wszystkim pobudzająca go do biegu;
wóz lub sanie całe przykryte płócienną lub skórzaną budą rozpiętą na giętych pałąkach (kabłąkach);
sak
[fr. < gr.],
sieć na ryby w kształcie worka rozpiętego na kabłąkach;
muz. staroegipski instrument obrzędowy z grupy idiofonów uderzanych (idiofony);
metalowy element siodła do jazdy konnej, stanowiący oparcie stopy jeźdźca, zawieszony na rzemiennym pasie (puślisku) na terlicy siodła, symetrycznie po jego obu stronach;
szabla indyjska o metalowej rękojeści pokrytej bogatą dekoracją, z głowicą w kształcie płaskiego talerzyka z kolcem pośrodku i jelcem krzyżowym lub tarczkowym, czasami z kabłąkiem.
temblak
[tur.],
temlak,
wojsk. pętla z rzemienia lub taśmy zakładana na kabłąk lub rękojeść broni siecznej bądź przymocowana do lancy, umożliwiająca zawieszenie broni na przegubie ręki; dawniej także ozdobny pas przez pierś — oznaka stopnia oficerskiego lub podoficerskiego.

Słownik języka polskiego PWN

kabłąk
1. «wygięcie w łuk»
2. «przedmiot wygięty w łuk; też: element konstrukcyjny w takim kształcie»

• kabłączek
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia