kątowa

Encyklopedia PWN

bieguny świata, bieguny niebieskie,
punkty, w których oś świata przecina sferę niebieską;
CD, ang. Compact Disc Wymowa,
system zapisu i odczytu (za pomocą wiązki promieniowania lasera) na nośniku, tzw. płycie lub dysku CD, sygnałów cyfrowych (przetworzonych dźwięków, ilustracji, tekstów, obrazów ruchomych) oraz danych;
celostat
[łac. coelum ‘niebo’, gr. statós ‘umocowany’],
układ 2 płaskich zwierciadeł umożliwiający obserwację dowolnego obszaru nieba za pomocą nieruchomej lunety;
lotn. przyrząd pokładowy wskazujący poprawność wykonywania przez statek powietrzny zakrętu w locie;
fiz. okresowe lub prawie okresowe zmiany stanu układu fiz. (np. wahadła, struny, obwodu elektr.), zachodzące dokoła pewnego położenia równowagi pod wpływem dostarczonej do układu energii.
drgania harmoniczne, drgania proste, drgania sinusoidalne,
fiz. najprostszy rodzaj drgań okresowych (akustycznych, elektrycznych, mechanicznych), podczas których charakteryzująca je wielkość fizyczna A (np. wychylenie ciała, napięcie elektryczne) zmienia się według wzoru: A = A0sin(ωt + φ0), gdzie A0 — amplituda, ω — częstość kątowa, t — czas, φ0 — faza początkowa.
zależność prędkości fazowej v;f danego rodzaju fal w ośrodku od częst. fali: v;f = ω/k (lub v;f = νλ), gdzie częst. kątowa ω = 2πν,ν — częst. fali, a liczba falowa k = 2π/λ, λ — długość fali;
elipsoida obrotowa spłaszczona, najbardziej zbliżona kształtem do powierzchni geoidy na całej Ziemi.
elongacja
[łac. elongatio ‘odległość’],
astr. różnica długości ekliptycznych planety i Słońca, w przybliżeniu równa odległości kątowej planety od Słońca na sferze niebieskiej;
zespół wartości podstawowych parametrów geodezyjnych, określających rozmiary i figurę oraz pole siły ciężkości Ziemi, przyjmowany do stosowania na podstawie rezolucji Międzynar. Unii Geodezji i Geofizyki (MUGG) na wniosek Międzynar. Asocjacji Geodezji;
heliometr
[gr. hḗlios ‘słońce’, metréō ‘mierzę’],
odmiana lunety stosowana w XIX w. do pomiaru małych (rzędu kilkunastu do kilkudziesięciu minut łuku) odległości kątowych między gwiazdami, rozmiarów kątowych Księżyca, Słońca;
astr. technika wykorzystująca falowe właściwości promieniowania elektromagnetycznego w obszarze jego spójności — interferencję, do pozyskania informacji o emitującym to promieniowanie obiekcie astronomicznym.
mat. kąt równy połowie kąta półpełnego;
kinematyka
[gr. kínēma ‘ruch’],
dział mechaniki klas. zajmujący się badaniem geom. właściwości ruchu ciał bez uwzględnienia ich cech fiz. i działających na nie sił.
ruch precesyjny cząstki (np. elektronu) lub układu cząstek (atomu, jądra atomowego) mających w polu magnet. własny moment magnetyczny;
fiz. wielkość skalarna będąca odwrotnością długości fali: σ = 1/λ (w spektroskopii oznaczana symbolem );
przyrząd mech. do pomiaru wzajemnego położenia na niebie bliskich siebie obiektów, których odległość kątowa jest rzędu minut łuku lub mniejsza;
indukcyjny, bezzestykowy przetwornik położenia kątowego o zmiennym oporze magnet. (reluktancji);
modulacja
[łac.],
telekom. proces fiz. polegający na oddziaływaniu pewnego przebiegu wielkości fiz., zw. sygnałem modulującym, na inny przebieg (modulowany), zw. też falą nośną, w wyniku czego uzyskuje się przebieg zw. sygnałem zmodulowanym.

Słownik języka polskiego PWN

prędkość kątowa «prędkość ciała sztywnego w ruchu obrotowym»
kąt
1. «przestrzeń między dwiema stykającymi się powierzchniami»
2. «część płaszczyzny ograniczona przez dwie półproste wychodzące z jednego punktu»
3. pot. «czyjeś mieszkanie lub schronienie»
4. pot. «miejscowość mało znana»

• kątowy • kątek
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia