instrumentację

Encyklopedia PWN

Haydn
[haidn]
Joseph Wymowa, ur. 31 III 1732, Rohrau, zm. 31 V 1809, Wiedeń,
kompozytor austriacki przedstawiciel klasycyzmu w muzyce, najstarszy z tzw. klasyków wiedeńskich.
Honegger Arthur Wymowa, ur. 10 III 1892, Hawr, zm. 27 XI 1955, Paryż,
kompozytor szwajcarski.
jazz
[dżäz; ang.] Wymowa,
jeden z nurtów muzyki współczesnej, powstały pod koniec XIX w. w kręgu Murzynów amerykańskich, łączący tradycje muzyczne euro-amerykańskie z afrykańskimi.
Karłowicz Mieczysław, ur. 11 XII 1876, Wiszniew (pow. święciański), zm. 8 II 1909, Dolina Gąsienicowa (Tatry),
kompozytor, uznawany za największą osobowość w muzyce polskiej początku XX w..
Klangfarbenmelodie
[klạŋfarbnmlo:dị:; niem.]
(melodia barw dźwiękowych),
muz. następstwo barw dźwiękowych w utworze muz., komponowane, za pomocą odpowiedniej instrumentacji, na wzór następstwa wysokości dźwięków (melodii);
Koechlin
[koklę̣]
Charles, ur. 27 XI 1867, Paryż, zm. 31 XII 1950, Le Canadel (dep. Var),
fr. kompozytor i teoretyk muzyki;
grupa kompozytorów i muzyków czeskich, niem. i wł., działających na dworze elektora Palatynatu Dolnego — od 1740 w Mannheimie, 1778–1800 w Monachium;
Mendelssohn-Bartholdy
[ṃndlszo:n bartọldi],
Mendelssohn, Felix Wymowa, ur. 3 II 1809, Hamburg, zm. 4 XI 1847, Lipsk,
niemiecki kompozytor, także dyrygent i pianista.
Mirecki Franciszek, ur. przed 31 III 1791 (data chrztu), Kraków, zm. 29 V 1862, tamże,
kompozytor;
neoklasycyzm
[gr.-łac.],
muz. kierunek w muzyce ujawniający się w niektórych okresach XIX i XX w., nawiązujący do klasycyzmu i baroku;
Nowicki Andrzej, ur. 1945,
technik, elektrotechnik; prof. Inst. Podstawowych Problemów Techniki PAN.; członek PAN;
onomatopeja
[gr. onomatopoiía ‘tworzenie nazw’],
dźwiękonaśladownictwo,
imitowanie pozajęzykowych efektów akustycznych środkami językowymi przez gromadzenie dźwiękonaśladowczych słów, sekwencji głoskowych (instrumentacja głoskowa) lub układów rytmicznych ze słów;
Pellicer
[pejisẹr]
Carlos, ur. 4 XI 1899, Villahermosa (stan Tabasco), zm. 17 II 1977, m. Meksyk,
meksykański poeta i krytyk literacki;
Poe
[pou]
Edgar Allan Wymowa, ur. 19 I 1809, Boston, zm. 7 X 1849, Baltimore,
amerykański pisarz i krytyk literacki; romantyk.
prozodia
[gr. prosōdía ‘przyśpiew’],
językozn. dziedzina badań fonetycznych (fonetyka), której przedmiotem są jednostki strukturalne obejmujące więcej niż pojedynczą głoskę;
Ravel Maurice Wymowa, ur. 7 III 1875, Ciboure, zm. 28 XII 1937, Paryż,
francuski kompozytor, także pianista i dyrygent.
rockowa muzyka, rock music,
powstały w połowie XX w. w Stanach Zjednoczonych typ muzyki, głównie wokalno-instrumentalnej, łączącej elementy amerykańskiego folkloru muzycznego (country and western music, ballady kowbojskie) ze skomercjalizowaną muzyką bluesową (rhythm and blues);
rym
[gr. rhythmós ‘takt’, ‘rytm’],
wpółbrzmienie końcowe wyrazów występujące zarówno w poezji, jak i poza nią;

Słownik języka polskiego PWN

instrumentacja
1. «opracowanie utworu muzycznego na poszczególne instrumenty zespołu w formie partytury»
2. «ogół czynności, których celem jest usunięcie przeszkody w otworze wiertniczym»

• instrumentacyjny • instrumentować
instrumentacja głoskowa «układ dźwięków mowy w utworze literackim»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia