instrumentację

Encyklopedia PWN

instrumentacja
[łac.],
orkiestracja,
muz. dobór i określenie sposobu użycia instrumentów w orkiestrze (lub zespole kameralnym), znajdujące odbicie w partyturze utworu; także przedmiot nauczania w uczelniach muz. (zwłaszcza na wydziałach kompozycji i dyrygentury).
ukształtowanie głoskowej warstwy utworu poet. polegające na łączeniu podobnych lub kontrastowych dźwięków mowy (samogłosek, spółgłosek), ich zagęszczaniu i porządkowaniu w celu osiągnięcia określonego efektu artystycznego;
Berlioz Hector Wymowa, ur. 11 XII 1803, La Côte-Saint-André (dep. Isère), zm. 8 III 1869, Paryż,
francuski kompozytor i dyrygent.
sonorystyka
[łac.],
muz. tendencja w muzyce współcz. do podkreślania walorów brzmieniowych utworu, do wyzyskania odpowiednio zróżnicowanego brzmienia, m.in. przez odpowiedni dobór środków wykonawczych i artykulacyjnych (artykulacja), a więc przez odpowiednią instrumentację i często nowe, niekonwencjonalne sposoby wydobywania dźwięków z instrumentów (preparacja);
Strawinski, Strawiński, Igor F., ur. 17 VI 1882, Oranienbaum k. Petersburga, zm. 6 IV 1971, Nowy Jork,
kompozytor rosyjski.
artykulacja
[łac.],
muz. sposób wydobywania dźwięków realizowany przez wykonawcę na podstawie norm przekazanych przez tradycję (muzyka dawna, lud.) lub wskazówek kompozytora zawartych w partyturze, takich jak: legato, staccato, arco, pizzicato, col legno, glissando, frullato, tremolo, con sordino, Ped. (z użyciem pedału) itd.;
metrologia
[gr. métron ‘miara’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
miernictwo,
dziedzina nauki, wiedzy i techniki obejmująca wszystko, co jest związane z pomiarami.
Rimski-Korsakow Nikołaj A., ur. 18 III 1844, Tichwin, zm. 21 VI 1908, Lubieńsk,
kompozytor rosyjski, przedstawiciel Potężnej Gromadki.
Szostakowicz Dmitrij D., ur. 25 IX 1906, Petersburg, zm. 9 VIII 1975, Moskwa,
kompozytor rosyjski, jeden z najwybitniejszych symfoników XX w..
aliteracja
[łac. ad litteram ‘do głoski’],
powtórzenie początkowych głosek lub zespołów głoskowych w kolejnych wyrazach, przeważnie w zakresie jednego zdania lub wersu
aranżacja
[fr.],
muz. rodzaj transkrypcji, opracowanie utworu na inny niż w oryginale instrument lub zespół muz.;
Bersa Blagoje, ur. 21 XII 1873, Dubrownik, zm. 1 I 1934, Zagrzeb,
chorwacki kompozytor i pedagog muzyczny;
Bunin Iwan A., ur. 22 X 1870, Woroneż, zm. 8 XI 1953, Paryż,
rosyjski nowelista, poeta i tłumacz.
Dukas
[dükạ:s]
Paul Wymowa, ur. 1 X 1865, Paryż, zm. 17 V 1935, tamże,
kompozytor francuski;
Dziębowska Elżbieta, ur. 16 IV 1929, Warszawa, zm. 4 IV 2016, Wrocław,
muzykolog;
eufonia
[gr. euphonía ‘dobre brzmienie’],
lit.dobór dźwięków w wierszu lub prozie dający efekt artyst.; także dział poetyki obejmujący teorię harmonijnego doboru głosek (inna nazwa eufonologia).
Gevaert
[cḥ:wa:rt]
François Auguste, ur. 31 VII 1828, Huysse k. Oudenaarde, zm. 24 XII 1908, Bruksela,
belgijski historyk i teoretyk muzyki, także kompozytor;

Słownik języka polskiego PWN

instrumentacja
1. «opracowanie utworu muzycznego na poszczególne instrumenty zespołu w formie partytury»
2. «ogół czynności, których celem jest usunięcie przeszkody w otworze wiertniczym»

• instrumentacyjny • instrumentować
instrumentacja głoskowa «układ dźwięków mowy w utworze literackim»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia