idealistyczny

Encyklopedia PWN

Berkeley
[bạ:rkli]
George, ur. 12 III 1685, Kilkenny (Irlandia), zm. 14 I 1753, Oksford,
filozof angielski, pochodzenia irlandzkiego, duchowny kościoła anglikańskiego.
Tillich
[tı̣lıś]
Paul Wymowa, ur. 20 VIII 1886, Staroosiedle (niem. Starzeddel), zm. 22 X 1965, Chicago,
niemiecki teolog i filozof protestancki.
w sensie węższym doktryna Arystotelesa; w sensie szerszym dzieje myśli Arystotelesa w czasach starożytnych, średniowiecznych i nowożytnych;
Bastide
[bastịd]
Georges, ur. 1901, zm. 1969,
filozof francuski;
biogenetyczne prawo, prawo rekapitulacji,
prawo, wg którego w rozwoju osobniczym organizmów powtarzane są gł. etapy ich historii rodowej („ontogeneza powtarza filogenezę”).
Borges
[bọrhes]
Jorge Luis Wymowa, ur. 24 VIII 1899, Buenos Aires, zm. 14 VI 1986, Genewa,
pisarz argentyński, wszechstronny erudyta, twórca o wielkiej kulturze literackiej.
Breton
[bretą̣]
Jules, ur. 1 V 1827, Courrières, zm. 5 VII 1905, Paryż,
fr. malarz i poeta;
Cervantes Saavedra
[serwạntes s.]
Miguel de Wymowa, ur. 29 IX 1547(?), Alcalá de Henares, zm. 22 IV 1616, Madryt,
najwybitniejszy pisarz hiszpański; twórca nowożytnej powieści europejskiej, autor słynnego Don Kichota.
nurt fenomenologiczny zorientowany na przedmiot (a nie na przeżycie czystej świadomości), zapoczątkowany przez grupę studentów Th. Lippsa w Monachium; fenomenologia realistyczna nawiązywała do Husserlowskiego postulatu starannego opisu danych bezpośrednich, przeciwstawiając się idealistycznemu aspektowi fenomenologii transcendentalnej;
kierunek idealistyczny w filozofii niemieckiej przełomu XIX i XX w. podkreślający konstytutywne znaczenie kultury dla życia jednostkowego i społecznego, w tym formowania się osobowości;
filozofia poznania, epistemologia, gnoseologia,
dyscyplina filozoficzna, której przedmiotem są ludzkie poznanie i wiedza.
Geoffroy Saint-Hilaire
[żofruạ sętilẹ:r]
Étienne Wymowa, ur. 15 IV 1772, Étampes (dep. Seine-et-Oise), zm. 19 VI 1844, Paryż,
przyrodnik francuski, jeden z pierwszych uczonych głoszących poglądy ewolucyjne w nauce.
Hegel Georg Wilhelm Friedrich, ur. 27 VIII 1770, Stuttgart, zm. 14 XI 1831, Berlin,
filozof niemiecki, jeden z twórców klasycznej idealistycznej filozofii niemieckiej.
idealizm
[łac. idealis ‘idealny’ < gr. idéa ‘kształt’, ‘wyobrażenie’],
termin obejmujący różne stanowiska filozoficzne zarówno z zakresu ontologii (metafizyki), jak też teorii poznania, często należące zarazem do obu tych dziedzin.
Ingarden Roman Witold, ur. 5 II 1893, Kraków, zm. 15 VI 1970, tamże,
filozof i estetyk.
Kant Immanuel Wymowa, ur. 22 IV 1724, Królewiec (Königsberg, ob. Kaliningrad), zm. 12 II 1804, tamże,
niemiecki filozof, główny przedstawiciel klasycznej niemieckiej filozofii idealistycznej, jeden z najwybitniejszych reprezentantów oświecenia.
wspólna nazwa często bardzo różnych kierunków filozoficznych, które swój początek biorą z systemu filozoficznego I. Kanta.
Krasiński Zygmunt, hrabia, ur. 19 II 1812, Paryż, zm. 23 II 1859, tamże,
poeta, dramaturg, powieściopisarz, epistolograf, autor Nie-Boskiej komedii.

Materiały dodatkowe

Słownik języka polskiego PWN

idealizm
1. «hołdowanie wzniosłym, lecz nierealnym ideałom»
2. «brak krytycyzmu w stosunku do otoczenia»
3. «kierunek filozoficzny polegający na uznawaniu ducha za czynnik pierwotny w stosunku do materii»
4. «kierunek w estetyce głoszący zasadę, że warunkiem piękna dzieł sztuki jest przedstawianie rzeczywistości w formie wyidealizowanej»

• idealistyczny • idealistycznie • idealista • idealistka
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia