horyzontalne

Encyklopedia PWN

astr. sposób zamocowania teleskopu umożliwiający jego obrót dokoła 2 prostopadłych osi, pionowej i poziomej.
wzrok, zmysł wzroku, widzenie,
czynność zmysłowa polegająca na odbiorze informacji o środowisku zewnętrznym za pomocą promieniowania elektromagnetycznego w zakresie długości fal 380–790 nm;
ważny dział sztuki islamu rozwijający się od VII w.;
w starożytnym Egipcie oryginalna koncepcja przedstawiania rzeczywistości w dwóch wymiarach, w sposób pozwalajacy na przekazanie jak najpełniejszej informacji o danym obiekcie, niezależnie od skrótów perspektywicznych;
jedno z podstawowych pojęć socjologii. Grupa społeczna jest zbiorowością ludzi zespolonych więzią społeczną, przejawiającą się w poczuciu łączności, przynależności grupowej i działaniu na rzecz realizacji wspólnych celów.
Itten Johannes, ur. 1 XI 1888, Süderen-Linden, zm. 25 V 1967, Zurych,
szwajcarski malarz i pedagog;
arch. tendencja panująca w architekturze od lat 20. do 50. XX w.;
ciemne, na ogół nieregularne, obszary w fotosferze Słońca o rozmiarach 7–40 tysięcy km i czasie życia od kilku dni do kilku tygodni;
geol. podstawowa cecha osadów i skał osadowych polegająca na występowaniu w nich różniących się od siebie grubszych warstw i cieńszych warstewek — lamin (laminacja), których istnienie jest wynikiem zmian źródeł pochodzenia osadu, tempa jego składania, a także przerw w sedymentacji;
górn.:
współrzędne sferyczne służące do opisu kierunku do ciał niebieskich,
azymut
[arab.],
astr. kąt między płaszczyzną południka niebieskiego lokalnego a płaszczyzną przechodzącą przez daną gwiazdę oraz zenit i nadir;
chromosfera Słońca
[gr. chrṓma ‘barwa’, sphaíra ‘kula’],
warstwa atmosfery Słońca rozciągająca się od wysokości 500 km do ok. 2000 km;
dodekafonia
[gr. dṓdeka ‘dwanaście’, phōnḗ ‘dźwięk’],
muz. technika komponowania za pomocą 12 dźwięków.
early English
[ə̣:rli ı̣ŋglısz; ang.],
termin używany na określenie wczesnej fazy gotyku ang.;
Fischer von Erlach
[fı̣szər fon e.]
Johann Bernhard Wymowa, ur. 20 VII 1656, Graz, zm. 5 IV 1723, Wiedeń,
architekt austriacki; jeden z najwybitniejszych przedstawicieli baroku w architekturze środkowoeuropejskiej.
geotropizm
[gr. gḗ ‘ziemia’, trópos ‘zwrot’, ‘obrót’],
grawitropizm,
bot., zool. reakcja organów lub całych organizmów na siłę ciążenia;
półkoliste naczynia gliniane;
Pawluśkiewicz Jan Kanty, ur. 13 X 1942, Nowy Targ,
kompozytor i pianista;

Słownik języka polskiego PWN

współrzędne horyzontalne «współrzędne określające położenie ciała niebieskiego względem horyzontu»
horyzontalny «mający kierunek poziomy»
• horyzontalnie • horyzontalność
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia