harmoniczne

Encyklopedia PWN

fiz. składowe drgań (akustyczne, elektr., mech.) o częstości równej wielokrotności częstości podstawowej
drgania harmoniczne, drgania proste, drgania sinusoidalne,
fiz. najprostszy rodzaj drgań okresowych (akustycznych, elektrycznych, mechanicznych), podczas których charakteryzująca je wielkość fizyczna A (np. wychylenie ciała, napięcie elektryczne) zmienia się według wzoru: A = A0sin(ωt + φ0), gdzie A0 — amplituda, ω — częstość kątowa, t — czas, φ0 — faza początkowa.
mat. cztery punkty leżące na prostej mające dwustosunek równy –1;
muz. w systemie dur-moll funkcja kumulowania i rozładowywania napięcia przypisywana odpowiednim dźwiękom skali i akordom na nich zbudowanym; potocznie — akord o określonej strukturze, także jego literowo-cyfrowy symbol.
mat. funkcja spełniająca równanie Laplace’a; dokładniej — funkcja rzeczywista u (określona na otwartym podzbiorze Ω przestrzeni ℝ, n ≥ 2, mająca ciągłe pochodne cząstkowe do rzędu 2. włącznie), która spełnia równanie dla wszystkich x ∈ Ω.
generacja harmonicznych światła, powielanie częstości światła,
wytwarzanie z promieniowania laserowego o częst. podstawowej (ω) promieniowania o częst. będących wielokrotnością częst. podstawowej (2ω, 3ω, ... , );
mat.ciąg odwrotności kolejnych liczb naturalnych: 1, 1/2, 1/3,...;
termin stosowany niekiedy na określenie drgań harmonicznych.
dla liczb a1, a2, ... , an, różnych od zera — liczba określona wzorem n/(1/a1 + 1/a2 + ... + 1/an);
analiza harmoniczna, analiza fourierowska,
dział matematyki obejmujący teorię szeregów Fouriera, przekształcenia Fouriera oraz ich liczne uogólnienia i zastosowania.
muz. w sytemie dur-moll funkcja kumulowania napięcia lub jego rozładowywania przyporządkowana odpowiednim dźwiękom skali i akordom zbudowany na nich
modulacja, w której fala nośna stanowi przebieg sinusoidalny;
mat. szereg ;
fiz. okresowe lub prawie okresowe zmiany stanu układu fiz. (np. wahadła, struny, obwodu elektr.), zachodzące dokoła pewnego położenia równowagi pod wpływem dostarczonej do układu energii.
muzyka
[łac. < gr.],
muz. sztuka, której tworzywem są percypowane przez ludzi dźwięki, wytwarzane przez nich głosem i/lub za pomocą instrumentów muzycznych;
oscylator
[łac.],
fiz. układ fiz. (mech., elektr.) wykonujący drgania wokół położenia równowagi trwałej.
widmo sygnału, widmo przebiegu wielkości,
rozkład wartości określonej wielkości fiz. charakteryzującej sygnał w zależności od jego częst.;
fiz. zaburzenia pól fizycznych rozchodzące się ze skończoną prędkością i przenoszące energię;

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

harmoniczny «zbudowany na zasadach harmonii muzycznej»
• harmonicznie • harmoniczność
fala harmoniczna «fala, w której w określonym punkcie zaburzenie zmienia się w czasie periodycznie»
podział złoty, harmoniczny mat. «podział na dwie nierówne części, gdy całość tak się ma do większej części jak większa część do mniejszej»
szereg harmoniczny «szereg rozbieżny, którego kolejnymi składnikami są odwrotności kolejnych liczb naturalnych»
średnia harmoniczna «liczba, której odwrotność jest średnią arytmetyczną odwrotności danych liczb»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia