grawimetrię

Encyklopedia PWN

grawimetria
[łac.-gr.],
chem. → analiza wagowa.
grawimetria
[łac. gravis ‘ciężki’, gr. metréō ‘mierzę’],
nauka zajmująca się pomiarami przyspieszenia ziemskiego (tj. natężenia pola siły ciężkości), a także ich wykorzystaniem w technice i naukach przyrodniczych;
geofizyka stosowana, geofizyka poszukiwawcza,
nauka wyodrębniona z geofizyki ogólnej, której przedmiotem zainteresowania są własności fiz. i budowa przypowierzchniowej części skorupy ziemskiej oraz zależności między właściwościami fiz. ośrodka skalnego a występowaniem w nim struktur geol. i złóż kopalin;
analiza wagowa, grawimetria,
metoda ilościowej analizy chemicznej polegająca na przeprowadzeniu oznaczanej substancji (analitu) w postać o ściśle określonym składzie chemicznym, której masa, wyznaczona za pomocą wagi analitycznej, pozwala na uzyskanie dokładnej informacji o ilości analitu w badanym materiale;
Bredichin Fiodor A., ur. 26 XI 1831, Nikołajewo, zm. 1 V 1904, Petersburg,
astronom rosyjski;
elektrograwimetria
[gr.-łac.],
analiza elektrograwimetryczna,
metoda analizy chem. polegająca na wagowym oznaczeniu (grawimetria; wagowa analiza) pierwiastka lub związku chem. wydzielonego, w wyniku elektrolizy, w postaci stałej na powierzchni elektrody pracującej, najczęściej elektrody platynowej;
elipsoida obrotowa spłaszczona, najbardziej zbliżona kształtem do powierzchni geoidy na całej Ziemi.
Eötvös
[ọ̈twösz]
Roland, ur. 27 VII 1848, Budapeszt, zm. 8 IV 1919, tamże,
syn Józsefa, fizyk węgierski;
geodezja
[gr. gḗ ‘ziemia’, daíōmai ‘dzielę’],
jedna z nauk o Ziemi zajmująca się wyznaczaniem jej kształtu i rozmiarów, pomiarami całej planety lub dowolnych jej części.
geofizyka
[gr. gḗ ‘ziemia’, physikḗ ‘przyrodoznawstwo’ < phýsis ‘natura’, ‘przyroda’],
nauka o Ziemi jako ciele fizycznym;
Grabowski Lucjan Kazimierz, ur. 19 V 1871, Tarnów, zm. 24 X 1941, Lwów,
geodeta, specjalista w dziedzinie geodezji wyższej, astrometrii i grawimetrii;
gradiometria, gradientometria
[łac. gradiens ‘postępujący’, ‘kroczący’, gr. metréō ‘mierzę’],
dziedzina grawimetrii zajmująca się badaniem zmian potencjału pola siły ciężkości na powierzchni Ziemi i w przestrzeni ją otaczającej metodą wyznaczania pochodnych 2. i wyższych rzędów tego potencjału.
Jasnorzewski Jerzy Lech, ur. 15 IX 1906, Iwaszkowo (obecnie Ukraina), zm. 14 V 1989, Warszawa,
geodeta i metrolog, polarnik;
Kamela Czesław, ur. 24 VII 1910, Dzierzkowice k. Kraśnika, zm. 13 I 1992, Warszawa,
geodeta i geofizyk; specjalista w dziedzinie geodezji wyższej i astronomii geodezyjnej;
Michajłow Aleksandr A., ur. 1888, zm. 1983,
astronom rosyjski;
Miedźwiedzki-Kowal Mikołaj, ur. 4 II 1868, Ukraina, zm. 10 IV 1929, Warszawa,
astronom i geodeta, generał;
niwelacja
[fr. < łac.],
technika pomiarowa stosowana w geodezji, służąca do wyznaczania różnic wysokości punktów w terenie oraz wysokości punktów względem przyjętego układu (systemu) odniesienia.
Olczak Tadeusz Konstanty, ur. 12 III 1907, Konstancja k. Ozorkowa, zm. 5 IV 1983, Warszawa,
geofizyk;
Smoleński Jerzy Józef, ur. 6 IX 1881, Kraków, zm. 5 I 1940, obóz Sachsenhausen-Oranienburg,
geograf i geolog.
Sverdrup
[swạ̈rdrüp]
Harald Ulrich Wymowa, ur. 15 XI 1888, Sogndal, zm. 21 VIII 1957, Oslo,
norweski geofizyk, meteorolog i oceanograf, badacz polarny;

Słownik języka polskiego PWN

grawimetria «nauka zajmująca się pomiarami przyśpieszenia ziemskiego»
• grawimetryczny
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia