granulocyty

Encyklopedia PWN

granulocyty
[łac.-gr.],
rodzaj leukocytów (krwinek białych) o wielopłatowym jądrze komórkowym, zawierających w cytoplazmie ziarnistości;
leukocyty
[łac. < gr. leukós ‘biały’, kýtos ‘naczynie’, ‘komórka’],
krwinki białe,
ogólny termin określający wszystkie jądrzaste komórki krwi obwodowej, odnoszący się też do komórek układu limfatycznego;
leukopenia
[gr.],
med. zmniejszenie liczby leukocytów we krwi poniżej dolnej granicy wartości prawidłowych 4,0·109/l;
agranulocytoza
[gr. a- ‘nie’, łac. granulum ‘ziarnko’, gr. kýtos ‘komórka’],
ostra, zagrażająca życiu choroba polegająca na znacznym zmniejszeniu liczby granulocytów (rodzaj leukocytów) we krwi;
bazofile
[gr.],
granulocyty zasadochłonne,
biol. rodzaj leukocytów występujących u kręgowców;
przewlekła choroba układowa, zespół mieloproliferacyjny dotyczący klonalnego rozrostu wszystkich trzech układów komórkowych szpiku: czerwonokrwinkowego, granulocytowego i płytkotwórczego;
diapedeza
[gr.],
czynne przechodzenie krwinek, gł. obojętnochłonnych granulocytów i monocytów, przez szczeliny w ścianach naczyń włosowatych do tkanek;
dopełniacz, komplement, aleksyna,
białko odpornościowe obecne w surowicy;
Ehrlich
[ẹ:rlıś]
Paul Wymowa, ur. 14 III 1854, Strzelin (niem. Strehlen), zm. 20 VIII 1915, Bad Homburg vor der Höhe,
niemiecki lekarz, immunolog, chemik i bakteriolog, pionier współczesnej chemioterapii.
eozynofile
[gr.],
granulocyty kwasochłonne, acydofile,
rodzaj krwinek białych (leukocytów) występujących u kręgowców i zawierających ziarnistości wybarwiające się barwnikami kwaśnymi;
eozynofilia
[gr.],
med. nadmiar we krwi lub w płynach ustrojowych granulocytów kwasochłonnych;
fagocyty
[gr. phágos ‘pożeracz’, kýtos ‘naczynie’, ‘komórka’],
biol. komórki żerne zdolne do pochłaniania (pożerania) innych komórek, ich fragmentów oraz cząstek nieorganicznych w procesie fagocytozy;
granulocytopenia
[łac.-gr.],
med. stan, w którym liczba granulocytów spada poniżej 1,6 · 109/l;
proces powstawania i różnicowania się granulocytów w szpiku krwiotwórczym.
med. usuwanie z krwi chorego, przy użyciu automatycznych separatorów komórkowych, nieprawidłowych lub nadmiernych ilości składników komórkowych, białkowych, toksyn, cholesterolu itp. i zwracanie choremu pozostałych prawidłowych składników;
hemopoeza
[gr.],
hematopoeza, hemocytopoeza, krwiotworzenie,
proces powstawania i różnicowania się komórek hemolimfy bezkręgowców i komórek krwi kręgowców, zachodzący u zarodków i osobników dorosłych.
biol. zespół tkanek i narządów wytwarzających krwinki, występujący u zwierząt mających układ krwionośny;
med. zwiększona liczba krwinek białych (granulocytów i limfocytów) w moczu;
subpopulacja limfocytów zdolna do produkcji swoistych przeciwciał (immunoglobuliny), u ssaków dojrzewająca i nabierająca kompetencji immunologicznej w szpiku kostnym, natomiast u ptaków — w kaletce (torebce) Fabrycjusza (B od ang. Bursa Fabrici);
makrofagi
[gr.],
komórki układu immunologicznego należące do leukocytów;

Słownik języka polskiego PWN

granulocyt «krwinka biała o strukturze ziarnistej»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia