genetycznie

Encyklopedia PWN

genet. podstawowe reguły dotyczące przekazywania cech warunkowanych genetycznie podczas rozmnażania płciowego, sformułowane 1866 przez G.J. Mendla w wyniku wieloletnich badań nad dziedziczeniem u samopylnej rośliny — grochu siewnego;
mieszaniec, hybryda, hybryd,
biol. osobnik powstały w wyniku krzyżowania na drodze płciowej 2 różnych genetycznie form rodzicielskich, np. odmian, ras, gatunków;
miopatie
[gr. mys ‘mięsień’, páthos ‘cierpienie’],
med. choroby pierwotnie mięśniowe, nie wywołane zmianami w zaopatrujących je nerwach, o różnej patogenezie i przebiegu;
modyfikacja
[łac.],
genet. odmienne wykształcenie się cechy (lub cech) warunkowanej genetycznie w stosunku do innych osobników o tym samym genotypie;
wykształcanie się form roślin lub ich organów;
termin wieloznaczny, rozmaicie rozumiany i definiowany;
neolit
[gr. líthos ‘kamień’],
archeol. końcowy okres epoki kamienia poprzedzający epokę brązu;
kierunek w sztuce XX w., zainicjowany 1914–17 przez P. Mondriana, a rozwinięty przez Th. van Doesburga i grupę artystów holenderskich skupionych wokół pisma De Stijl;
neuropatia
[gr. neúron ‘nerw’, páthos ‘cierpienie’],
med. ogólne określenie przewlekłego uszkodzenia nerwów obwodowych uwarunkowanego genetycznie lub pojawiającego się na skutek działania różnych szkodliwych czynników;
uwarunkowana genetycznie różnica strukturalna w budowie tkanek, znajdująca wyraz w odmienności powierzchniowych antygenów zgodności tkankowej (u człowieka układ HLA antygenów);
zool. genetycznie uwarunkowane, popędowe sposoby zachowania się osobników danego gat. w określonych sytuacjach życiowych;
niejednorodne genetycznie odmiany roślin uprawnych;
stan niewrażliwości na działanie drobnoustrojów chorobotwórczych;
zdolność roślin do zachowania integralności struktur i podtrzymania przebiegu procesów życiowych w niekorzystnych (stresowych) warunkach środowiska;
fizjol., psychol. reakcja wrodzona, zachodząca automatycznie przy pobudzeniu odpowiednich receptorów, dzięki utrwalonym genetycznie łukom odruchowym;
paleolit
[gr. palaiós ‘stary’, ‘dawny’, líthos ‘kamień’],
archeol. starsza epoka kamienia,
parasomnie
[gr.-łac.],
med. jakościowe zaburzenia snu;
pegmatyty
[gr. pḗgma ‘rzecz stwardniała’],
skały magmowe powstałe w końcowym stadium krystalizacji magmy z resztek stopu magmowego pozostałego po gł. etapie zestalenia się magmy (pomagmowe procesy) lub skały metamorficzne utworzone podczas metamorfizmu regionalnego, wskutek rekrystalizacji minerałów przy udziale metasomatozy;
lit.:
uwarunkowana genetycznie zdolność organizmów (głównie form filogenetycznie młodych) przystosowywania się do różnych warunków środowiska.

Słownik języka polskiego PWN

genetyczny
1. «dotyczący dziedziczenia albo dziedziczności»
2. «związany z pochodzeniem czegoś»

• genetycznie
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia