głowy górnej

Encyklopedia PWN

budowla wodna piętrząca, niezbędna w zestawie budowli tworzących stopień wodny na rzekach skanalizowanych (kanalizacja rzeki), także samodzielna budowla (śluza żeglugowa, śluza komorowa) na kanale żeglugowym.
anat. twór anatomiczny u zwierząt;
biceps
[łac.],
mięsień dwugłowy ramienia,
anat. najmocniejszy mięsień kończyny górnej;
mors, Odobenus rosmarus,
jedyny współcz. gatunek z rodziny morsowatych (Odobenidae); występuje w północnej części O. Atlantyckiego i O. Spokojnym przy brzegach północnej Europy, północnej i północno-wschodniej Azji oraz północnej i północno-zachodniej Ameryki Północnej, zwykle w pobliżu lodu.
abondance
[abądạ̃:s],
fr. rasa bydła mleczno-mięsnego; wyhodowana w górnej Sabaudii i fr. Alpach;
anat. tylna część górnej wargi okalająca nozdrza zewn., podbudowana zrębem chrzęstno-mięśniowym;
tradycyjna nazwa sztuki Suzjany (ob. Chuzestan) i Elamu właściwego ze stolicą w Anszan.
część w. Dunajská Lužná, ok. 10 km na południowy wschód od Bratysławy.
otorynolaryngologia
[gr. oús, ōtós ‘ucho’, rhís, rhinós ‘nos’, lárygx ‘krtań’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
dział medycyny klinicznej zajmujący się diagnostyką i leczeniem chorób uszu (otologia), nosa (rynologia), gardła i krtani (laryngologia), także diagnostyką i leczeniem zaburzeń słuchu (audiologia), zaburzeń głosu i mowy (foniatria), zaburzeń równowagi (otoneurologia);
porażenie dziecięce nagminne, choroba Heinego–Medina, poliomyelitis, polio,
med. porażenna choroba zakaźna, gł. dzieci;
protoma
[gr.],
element dekoracyjny w architekturze i plastyce, w formie przedniej (lub górnej) części ciała lub głowy zwierzęcej (często fantastycznej) albo ludzkiej;
tryceratops, triceratops, Triceratops,
gad kopalny z grupy dinozaurów, z podrzędu ceratopsów;
złożony narząd zmysłu słuchu i zmysłu równowagi występujący u kręgowców.
zarodkowy rozwój, embriogeneza, rozwój embrionalny,
zool. zespół procesów prowadzących do przekształcenia się zapłodnionego jaja (zygoty) w organizm mający pierwotne narządy, przypominający organizm dorosły (np. ludzki płód) lub też mający wygląd odmienny od organizmu dorosłego (np. larwy jeżowców), do wyklucia się z jaja lub opuszczenia ciała matki.
żyrafa, Giraffa camelopardalis,
zool. gatunek ssaka z rzędu parzystokopytnych, z rodziny żyrafowatych (Girrafidae; 2 gat., okapi); występuje w Afryce na południe od Sahary, na wielu obszarach rzadka;
wydrążone w rosnącym drzewie pomieszczenie dla pszczół (tzw. dzień, drzewo bartne, drzewo dziane) zwykle na wys. 2–20 m;
dzik, Sus scrofa,
ssak z rzędu parzystokopytnych, z rodziny świniowatych;
w religii staroż. Egiptu otoczone kultem na podobieństwo bóstw bądź pełniące funkcje pomocnicze w określonym sakralnym kontekście postacie, których imiona są identyczne ze słowami wyrażającymi różne pojęcia.

Materiały dodatkowe

szlachar, tracz długodzioby, Mergus serrator
zięba zwyczajna, Fringilla coelebs
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia