głowy dolnej

Encyklopedia PWN

budowla wodna piętrząca, niezbędna w zestawie budowli tworzących stopień wodny na rzekach skanalizowanych (kanalizacja rzeki), także samodzielna budowla (śluza żeglugowa, śluza komorowa) na kanale żeglugowym.
wydrążone w rosnącym drzewie pomieszczenie dla pszczół (tzw. dzień, drzewo bartne, drzewo dziane) zwykle na wys. 2–20 m;
porażenie dziecięce nagminne, choroba Heinego–Medina, poliomyelitis, polio,
med. porażenna choroba zakaźna, gł. dzieci;
bekon
[ang. bacon],
peklowane połówki tuszy wieprzowej pochodzące z młodych (6–8 miesięcy), właściwie żywionych tuczników mięsnych (o masie żywej 84–95 kg) odpowiednich ras (np. wielka biała pol. i ang., biała zwisłoucha pol.), właściwie przygotowane (z chłodzonego mięsa, kształtem zbliżone do prostokąta, pozbawione głowy, dolnych części kończyn, kręgosłupa, kości miednicy i mostka);
anat. ruchome połączenie kości kończyny tylnej (dolnej) z kością miedniczą;
objaw diagnostyczny;
buławikowate, Macrouridae,
rodzina ryb z rzędu dorszokształtnych;
anat. twór anatomiczny u zwierząt;
tradycyjna nazwa sztuki Suzjany (ob. Chuzestan) i Elamu właściwego ze stolicą w Anszan.
zool. larwa motyli i błonkówek z podrzędu rośliniarek;
kundalini
[sanskr. kuṇḍalinī ‘wąż’, także ‘siła węża’],
w tantryzmie żeńska energia duchowa Śakti, małżonki Śiwy, drzemiąca w każdym człowieku i symbolizowana za pomocą zwiniętego w kłębek węża;
barwa okrywy włosowej koni;
pol. rasa psów pasterskich hodowanych przez górali w rejonie Tatr;
naczynie gr. służące do picia, gliniane lub metalowe, w kształcie rogu, zdobione, z dolną częścią w formie głowy zwierzęcej.
stonka ziemniaczana, Leptinotarsa decemlineata, niekiedy zw. żukiem z Kolorado,
gatunek chrząszcza z rodziny stonkowatych, uciążliwy, kosmopolityczny szkodnik upraw ziemniaka.
Początki sztuki sumeryjskiej sięgają schyłku IV tysiącl. p.n.e., kiedy prawdopodobnie wyodrębniła się grupa wyspecjalizowanych rzemieślników-artystów i powstały pierwsze dzieła rzeźbiarskie (statuetka króla-kapłana, głowa „Damy z Ur”, stela polowania na lwy, reliefowa waza Inany) oraz pojawiły się pieczęcie cylindryczne.
anaspidy, Anaspida,
gromada ostrakodermów, prawdopodobnie blisko spokrewniona z minogami; znane z terenów Europy i Ameryki Północnej, od syluru do dewonu.

Materiały dodatkowe

szlachar, tracz długodzioby, Mergus serrator
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia