etyce

Encyklopedia PWN

dźńana
[sanskr. jñāna ‘poznanie’],
w filozofii indyjskiej rezultat procesów poznawczych, także sam akt poznawczy;
Epiktet z Hierapolis, Epíktētos, ur. ok. 50 r., Hierapolis (Frygia, Azja Mniejsza), zm. między ok. 125 a 130,
gr. filozof ze szkoły stoików;
etos
[gr. ḗthos, ‘porządek’, ‘ład’],
u starożytnych Greków termin oznaczający stały sposób postępowania właściwy człowiekowi, a zwłaszcza jego stosunek do innych ludzi.
Eudoksos z Knidos, Eúdoxos, ur. ok. 408, Knidos, zm.ok. 355 p.n.e., tamże,
gr. matematyk, astronom, geograf i filozof;
Galen, Claudius Galenus, ur. ok. 130, Pergamon (Azja Mniejsza), zm. ok. 200, Rzym(?),
lekarz rzymski, pochodzenia greckiego.
dział matematyki stosowanej badający modele sytuacji, w których decyzje podejmowane przez strony (zwane graczami) mają łączny wpływ na ich poziom satysfakcji (określany mianem wypłat).
ekon. system gospodarczy;
Gramsci
[grạmszi]
Antonio Wymowa, ur. 23 I 1891, Ales (Sardynia), zm. 27 IV 1937, Rzym,
wł. działacz komunist., filozof i publicysta; teoretyk i popularyzator marksizmu;
Haribhadra, żył w VIII w.,
filozof indyjski;
Hartmann Nicolai, ur. 20 II 1882, Ryga, zm. 9 X 1950, Getynga,
filozof niemiecki.
Helvétius
[elwesjụ̈s]
Claude Adrien, ur. 1715, Paryż, zm. 26 XII 1771, Wersal,
filozof fr.; czołowy przedstawiciel filozofii oświecenia, blisko związany z encyklopedystami;
Hemaćandra, sanskr. Hemacandra, ur. 1089, zm. 1172,
indyjski filozof i poeta;
Herling-Grudziński Gustaw, ur. 20 V 1919, Kielce, zm. 4 VI 2000, Neapol,
prozaik, krytyk literacki, publicysta, autor wspomnień Inny świat.
heterogenia
[gr. héteros ‘inny’, génos ‘ród’, ‘pochodzenie’],
filoz. pogląd w etyce, wg którego cele do jakich dąży człowiek, lub realizowane przez niego wartości są niejednorodne i w sposób istotny różnią się między sobą;
Hipokrates, Hippokrátēs, ur. ok. 460 p.n.e., wyspa Kos, zm. ok. 377 p.n.e., Larysa (ob. Larisa, Tesalia),
lekarz grecki, zwany ojcem medycyny; twórca zasad etyki lekarskiej i nauki o temperamentach.
Hobhouse
[họbhaus]
Leonard Trelawney, ur. 8 IX 1864, Saint Ives (Anglia), zm. 21 VI 1929, Alençon (Francja),
bryt. socjolog, filozof;
Hume
[hju:m]
David Wymowa, ur. 26 IV 1711, Edynburg, zm. 25 VIII 1776, tamże,
brytyjski filozof, historyk i ekonomista, przedstawiciel brytyjskiego oświecenia.
imperatyw hipotetyczny
[łac. imperativus ‘rozkazujący’, gr. hypothetikós ‘przypuszczalny’],
w etyce I. Kanta (Krytyka praktycznego rozumu) nakaz warunkowy, przeciwstawny imperatywowi kategorycznemu, określający konieczne i wystarczające środki do osiągnięcia zamierzonych celów („Jeżeli chcesz osiągnąć to a to, powinieneś postępować tak a tak”);
intencja
[łac. intentio ‘natężenie’, ‘zamierzenie’],

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

etyka
1. «ogół zasad i norm postępowania przyjętych w danej epoce i w danym środowisku»
2. «nauka o moralności»

• etyczny • etycznie • etyczność • etyk
etyka biblijna «zawarty w Biblii zespół norm moralnych i ich uzasadnień, będący podstawą etyki chrześcijańskiej»
etyka lekarska «zespół norm moralnych dotyczących obowiązków i powinności lekarza w jego postępowaniu z chorymi»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia