etyce

Encyklopedia PWN

arete
[gr., ‘zaleta’, ‘doskonałość’, ‘cnota moralna’],
podstawowe pojęcie w filozofii i etyce starożytnej, zasadnicze dla rozważań na temat dobra i szczęścia;
Arystyp z Cyreny, Arystyp Starszy, Arístippos, ur. ok. 435 p.n.e., zm. ok. 366 p.n.e.,
filozof grecki;
asylum ignorantiae
[łac., ‘azyl niewiedzy’],
w Etyce B. Spinozy niewysłowiony i niepojęty byt Boga, ukryty poza atrybutami, stanowiący ucieczkę dla wszelkich przesądów.
Augustyn, Augustyn z Hippony, Augustyn Aureliusz, łac. Aurelius Augustinus, święty, ur. 13 XI 354, Tagasta, Numidia (ob. Suk Ahras, Algieria), zm. 28 VIII 430, Hippo Regius (Hippona, ob. Labda k. Annaby, Algieria),
najznamienitszy Ojciec Kościoła i jeden z czterech wielkich Doktorów Kościoła zachodniego, główny autorytet filozofii i teologii zachodniej do XIII wieku.
w etyce przymiot postępowania, którego celem nie jest korzyść własna lecz dobro drugiej osoby;
filoz. stanowisko reprezentowane przez Ch.R. Darwina i H. Spencera, rozpatrujące ogół zagadnień filoz. z punktu widzenia biologii;
Bracia Czystości, Ichwan aṣ-Ṣafa, Ihwān aṣ-Ṣafā’, Bracia z Basry,
arabscy filozofowie i uczeni z przeł. X i XI w. zgromadzeni w tajnym związku, działającym w Al-Basrze i Bagdadzie;
Čapek Karel Wymowa, ur. 9 I 1890, Malé Svatoňovice k. Trutnova, zm. 25 XII 1938, Praga,
brat Josefa, pisarz czeski;
Chryzyp z Soloj, Chrýsippos, ur. 280(?), Soloj (Cylicja), zm. 205(?) p.n.e., Ateny,
filozof gr.;
Cyceron, Marcus Tullius Cicero, ur. 3 I 106, Arpinum (Lacjum), zm. 7 XII 43 r. p.n.e., Formianum k. Kajety,
rzymski mówca, mąż stanu, filozof.
filoz.:
Czeżowski Tadeusz, ur. 26 VII 1889, Wiedeń, zm. 28 III 1981, Toruń,
filozof, logik, organizator życia naukowego.
ogół cech wspólnych wszystkim ludziom; w etyce wartość i godność każdego człowieka związana z jego osobową naturą, stanowiąca źródło moralnego nakazu wzywającego do traktowania go jako celu działania, a nie tylko jako środka do celu (I. Kant).
w etyce upadek moralności, rozwiązłość obyczajów, przejawiające się w przestępczości, korupcji itp.; skutek tego upadku.
filoz. pogląd w etyce, wg którego czyn jest moralnie dobry, jeśli jest zgodny z nakazem lub zakazem odpowiedniego autorytetu;
dezaprobata
[łac.],
w etyce, zabarwiony emocjonalnie, negatywny stosunek do czyjejś postawy, przejawiający się w czynach lub słowach, wyrażający potępienie lub naganę.
filoz. w etyce I. Kanta wola skłaniająca do działania zgodnie z obowiązkiem, nie w wymiarze powodowanych skutków, lecz intencji jego spełnienia.
Dostojewski Fiodor M., ur. 11 XI 1821, Moskwa, zm. 9 II 1881, Petersburg,
najwybitniejszy powieściopisarz rosyjski.

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

etyka
1. «ogół zasad i norm postępowania przyjętych w danej epoce i w danym środowisku»
2. «nauka o moralności»

• etyczny • etycznie • etyczność • etyk
etyka biblijna «zawarty w Biblii zespół norm moralnych i ich uzasadnień, będący podstawą etyki chrześcijańskiej»
etyka lekarska «zespół norm moralnych dotyczących obowiązków i powinności lekarza w jego postępowaniu z chorymi»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia