epicki

Encyklopedia PWN

epika
[gr. epikós < épos ‘słowo’, ‘opowieść’, ‘pieśń’],
jeden z 3 podstawowych rodzajów literackich, odznaczający się — w płaszczyźnie języka — dominowaniem narracji, fabularnym kształtem przedstawionego świata oraz jego zewnętrznym usytuowaniem wobec podmiotu literackiego, narratora.
literatura tworzona przez Lapończyków zamieszkujących północne rejony Norwegii, Szwecji i Finlandii, a także Płw. Kolski w Rosji.
literatura perskojęzyczna rozwijała się na bardzo rozległym obszarze: na płaskowyżu irańskim, a także w Azji Środkowej i Indiach;
akcja
[łac. actio ‘działanie’],
lit. przebieg zdarzeń w obrębie fabuły utworu epickiego lub dram., rozwijający się dynamicznie poprzez działania i przeciwdziałania postaci, w kierunku wyraziście zaznaczonego finału lub — rzadziej — z zakończeniem otwartym;
Aškerc Anton, ur. 9 I 1856, Globoko lub Senožete k. Rimskich Toplic, zm. 10 VI 1912, Lublana,
poeta słoweński, ksiądz;
dramat
[gr. dráma ‘działanie’],
jeden z 3 rodzajów literackich;
folkevise
[fọlkəwisə],
średniow. skand. epicka pieśń lud. albo ballada anonimowa;
najstarsza twórczość Grenlandczyków, zachowana w tradycji ustnej — baśnie i legendy, pieśni epickie i liryczne, często o magicznym charakterze, którą zaczęto spisywać w XIX w. (H.J. Rink, W. Thalbitzer, K. Rasmussen).
Homer, Hómēros, żył najprawdopodobniej w VIII w. p.n.e.,
poeta grecki, znany jako autor Iliady i Odysei.
Filozofia w Indiach ze względu na swoje religijno-rytualne korzenie była niekiedy związana z nurtami religijnymi, a za cel stawiała sobie niejednokrotnie dążenie do wolności wewnętrznej i wyzwolenia (moksza).
mahakawja
[sanskr. mahākāvya ‘wielki poemat’],
gatunek klas. literatury sanskryckiej, dworski poemat epicki;
Mickiewicz Adam Bernard, ur. 24 XII 1798, Nowogródek lub Zaosie k. Nowogródka, zm. 26 XI 1855, Stambuł,
poeta, już przez współczesnych uznawany za największego poetę polskiego romantyzmu.
monolog
[gr.],
jednostronna ciągła wypowiedź formułowana samotnie bądź przy milczącej obecności audytorium.
Owidiusz, Publius Ovidius Naso, ur. 20 III 43 r. p.n.e., Sulmo (ob. Sulmona), zm. 17 lub 18 r. n.e., Tomis (ob. Konstanca, Rumunia),
jeden z największych poetów rzymskich.
utwory należące do podstawowego gat. poezji lud., zwiazane z muzyką, wyłącznie śpiewane (nie deklamowane, w Europie do XVI w.) bez akompaniamentu (z wyjątkiem słow. pieśni epickich i śpiewanek tanecznych)
lit.:

Słownik języka polskiego PWN

epika «jeden z trzech rodzajów literackich, obejmujący utwory, których podstawową formę wypowiedzi stanowi narracja»
• epicki, epiczny • epicko • epickość • epik
poemat epicki «utwór poetycki z wyraziście zarysowaną fabułą, zwykle o jednym wątku»
teatr epicki «jedna z odmian dramatu współczesnego, zrywająca z tradycją realistycznego dramatu mieszczańskiego»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia