energia jonizacji

Encyklopedia PWN

badania wzbudzeń i jonizacji atomów w wyniku zderzeń z elektronami przeprowadzane, począwszy od 1913, przez fizyków niemieckich J. Francka i G. Hertza (1925 Nagroda Nobla);
instrumentalne oznaczenie jakościowego i ilościowego składu zewn. warstw atomowych ciała stałego oraz cząstek na nim zaadsorbowanych, a także określenie ich elektr., magnet. i termodynamicznych właściwości oraz elektronowej i krystalograficznej struktury.
fiz. promieniowanie elektromagnetyczne (rentgenowskie, γ) i korpuskularne (cząstki α, elektrony, neutrony i in.), które przechodząc przez materię ulega rozpraszaniu lub pochłanianiu, przekazując energię atomom i cząsteczkom ośrodka, przez który przenika (i z którym oddziałuje).
chem. technika służąca do badania struktury i identyfikacji związków chemicznych oraz oznaczeń ilościowych (pierwiastków, związków chemicznych) na podstawie analizy wartości stosunku masy do ładunku (m/z) wiązki jonów wprowadzonych do spektrometru mas;
wielkość charakteryzująca promieniowanie wysokoenerg. pod względem zdolności do jonizacji lub przekazywania energii.
strumień wysokoenergetycznych cząstek docierających do zewnętrznych warstw atmosfery ziemskiej z przestrzeni kosmicznej (promieniowanie kosmiczne pierwotne) bądź też powstałych w wyniku zderzeń tych cząstek z atomami atmosfery (promieniowanie kosmiczne wtórne).
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia