elementarne

Encyklopedia PWN

obiekty, których istnienie i wzajemne oddziaływanie pozwala wyjaśnić formy występowania i zachowania się materii.
mat. klasa funkcji obejmująca funkcje wymierne, wykładnicze, logarytmiczne, trygonometryczne, cyklometryczne (kołowe), a także funkcje powstałe w wyniku działań arytmetycznych nad powyższymi funkcjami oraz ich złożenia (superpozycje funkcji), zastosowane skończoną liczbę razy;
pierwszy stopień kształcenia ogólnego
mat. jednoelementowy podzbiór zbioru zdarzeń elementarnych Ω (przestrzeń probabilistyczna).
elementarna błona, błona jednostkowa, ang. unit membrane,
biol. termin opisujący hipotetyczną strukturę błon komórki, wprowadzony 1957 przez J.D. Robertsona;
fiz. uporządkowanie spinów w wiązce jąder względem wyróżnionego kierunku lub w wiązce cząstek elementarnych — względem wyróżnionej płaszczyzny;
chem. w sensie ogólnym: jakościowe i ilościowe oznaczanie składu pierwiastkowego w badanym materiale, z wykorzystaniem dowolnych metod analizy chem., w węższym rozumieniu: oznaczanie składu związków org., a przede wszystkim zawartości węgla, wodoru, azotu, tlenu, siarki i fluorowców.
długość elementarna, długość fundamentalna,
wielkość wprowadzona w fizyce cząstek elementarnych (elektrodynamice kwantowej, kwantowej teorii pól), charakteryzująca granicę stosowalności dotychczasowych metod opisu kwantowych zjawisk fizycznych.
krystal. równoległościan stanowiący podstawowy, powtarzający się okresowo w przestrzeni element sieci przestrzennej; kształt i rozmiary komórki elementarnej określają stałe sieciowe: długości krawędzi: a, b, c, i kąty: α, β, γ między nimi.
psychol. teoria, wg której świadomość człowieka i jego zachowanie składają się ze zjawisk lub aktów elementarnych („atomów”), łączących się ze sobą w zjawiska i akty bardziej złożone;
pogląd mówiący, że stan każdego izolowanego układu fiz. w chwilach późniejszych jest jednoznacznie określony przez tzw. dane początkowe, tj. stan układu w chwili początkowej;
pole fizyczne, pole sił,
forma materii pośrednicząca we wzajemnym oddziaływaniu jej form korpuskularnych (np. ciał niebieskich, cząsteczek, atomów, cząstek elementarnych).
krystal. trójwymiarowy schemat wewn. budowy ciał krystalicznych;
Dirac
[dırạ̈k]
Paul Adrien Maurice Wymowa, ur. 8 VIII 1902, Bristol, zm. 20 XI 1984, Tallahassee,
brytyjski fizyk teoretyk; współtwórca mechaniki kwantowej i elektrodynamiki kwantowej.
drgania (o małej amplitudzie) atomów tworzących sieć krystaliczną wokół ich położeń równowagi.
fizyka wielkich energii, fizyka cząstek elementarnych,
dział fizyki obejmujący szeroki zakres zjawisk związanych z oddziaływaniem i strukturą cząstek elementarnych (począwszy od niektórych zagadnień jądrowych aż do astrofizycznych i kosmologicznych).

Słownik języka polskiego PWN

cząstki elementarne «cząstki składowe atomu»
funkcje elementarne mat. «klasa funkcji obejmująca m.in. funkcje wymierne, wykładnicze i trygonometryczne»
nauczanie elementarne «pierwszy stopień kształcenia ogólnego»
elementarny «najprostszy i zarazem podstawowy»
• elementarność
komórka elementarna «najmniejszy fragment sieci przestrzennej kryształu, jednoznacznie charakteryzujący daną sieć»
matematyka elementarna «część matematyki obejmująca arytmetykę, geometrię elementarną i część algebry»
szkoła elementarna, ludowa daw. «szkoła dająca minimum wykształcenia, odpowiednik dzisiejszej szkoły podstawowej»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia