elektroniczny

Encyklopedia PWN

ekon. system obrotu papierami wartościowymi, polegający na zawieraniu transakcji w systemie komputerowym, w którym zlecenia są kojarzone wg zaprogramowanego algorytmu;
nowa forma informacji o nadawanych programach na platformach cyfrowych.
przyrząd, którego częściami składowymi są przyrządy elektronowe: lampowe (np. lampy elektronowe) lub półprzewodnikowe (np. diody półprzewodnikowe, tranzystory, układy scalone);
dane w postaci elektronicznej, które — wraz z innymi danymi, do których zostały dołączone lub z którymi są logicznie powiązane — służą do identyfikacji osoby składającej taki podpis;
ciąg znaków identyfikujących klienta (nadawcę), zaszyfrowany za pomocą klucza cyfrowego;
miernik, w którym do realizacji funkcji pomiarowej wykorzystuje się układy elektroniczne (wzmacniające i in.);
promieniowanie elektromagnetyczne, wydzielane przez wszystkie domowe urządzenia elektryczne i elektroniczne (m.in. pralki, odkurzacze, telewizory, komputery, telefony komórkowe).
urządzenie składające się z zestawu czujników, najczęściej elektrochem. (czujnik chemiczny), stosowane do charakteryzowania złożonych materiałów w fazie gazowej;
elektroniczna muzyka, nazwa zaniechana muzyka elektronowa,
muz. muzyka, której materiałem są dźwięki wytwarzane i przekształcane przez urządzenia elektroniczne i utrwalane na taśmie magnetycznej.
poczta elektroniczna, e-mail Wymowa, ang. electronic mail Wymowa,
inform. technika przesyłania wiadomości w postaci elektronicznej, zwykle z wykorzystaniem sieci komputerowej;
ogólny termin określający wszystkie publikacje, których nośnikiem są urządzenia elektroniczne;
waga elektryczna wyposażona w elektroniczny układ wskazujący, najczęściej cyfrowy.
inform. część listu zawierająca oddzielne pliki, zakodowane zgodnie z normą MIME (względnie uuencode). Starsze systemy obsługi poczty elektronicznej nie rozpoznają załączników.
jednostka organiz. administracji rządowej w Polsce, utworzony 14 I 2006; jest kontynuacją Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (2002–06) oraz Urzędu Regulacji Telekomunikacji (2000–02);
elektronika
[gr.],
dziedzina nauki i techniki, zajmująca się wykorzystaniem zjawisk związanych z ruchem elektronów swobodnych w próżni, gazach i ciałach stałych (głównie półprzewodnikach);

Słownik języka polskiego PWN

elektronika
1. «dziedzina nauki i techniki zajmująca się wykorzystaniem zjawisk związanych z dającym się sterować ruchem elektronów»
2. «wydział obejmujący studia z zakresu tej nauki»
3. «urządzenia elektroniczne i ich części»

• elektroniczny • elektronicznie • elektronik
elektroniczny instrument muzyczny «instrument, w którym dźwięk powstaje za pośrednictwem drgań elektrycznych»
papieros elektroniczny zob. e-papieros.
podpis elektroniczny «zaszyfrowana informacja w postaci elektronicznej, dołączona do wiadomości przesyłanej za pomocą Internetu, zastępująca ręczny podpis»
muzyka elektroniczna «muzyka oparta na dźwiękach wytwarzanych i przekształcanych przez urządzenia elektroniczne»
poczta elektroniczna
1. «system przesyłania informacji w sieci komputerowej»
2. «informacje wysłane lub otrzymane dzięki temu systemowi»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia