ekstrema

Encyklopedia PWN

ekstremum warunkowe, ekstremum związane,
mat. ekstremum funkcji f określonej na pewnej podrozmaitości w ℝn, np. na jakiejś krzywej w ℝ2 lub ℝ3, albo na powierzchni w ℝ3;
ekstremum funkcji
[łac. extremus ‘najdalszy’, ‘krańcowy’],
mat. minimum lub maksimum funkcji;
mat. pojęcie odnoszące się do funkcji y(x) należących do dziedziny funkcjonału J[y(x)] — w.f. y(x) oznaczona symbolem δy(x)
azeotropia
[gr.],
zjawisko związane z przebiegiem destylacji pewnych lotnych mieszanin ciekłych, skrajnie odbiegających od stanu doskonałego (Raoulta prawo);
Fermat
[fermạ]
Pierre de Wymowa, ur. 17 VIII 1601 lub 1607, Beaumont-de-Lomagne k. Montauban, zm. 12 I 1665, Castres,
francuski matematyk, z wykształcenia prawnik; także poeta.
mat. dla danej funkcji różniczkowalnej f: M → N, gdzie M i N są rozmaitościami różniczkowalnymi wymiaru (odpowiednio) m i n, punkt p ∈ M o tej własności, że różniczka funkcji f w p, tzn. przekształcenie liniowe przestrzeni stycznych df: TpM → Tf(p)N, ma rząd mniejszy niż n (równoważnie: nie jest „na” przestrzeń styczną Tf(p)N);
mat.równania różniczkowe, które muszą być spełnione przez funkcje nadające ekstrema funkcjonałom rachunku wariacyjnego.
mat. metoda wyznaczania ekstremów warunkowych, tzn. ekstremów funkcji F zmiennych (x1, ... , xn) ∈ ℝn, obciętej do podrozmaitości S ⊂ ℝn, opisanej równaniami Gj(x1, ... , xn) = 0, gdzie j = 1, 2, ... , m i m < n;
mat. dział analizy mat., który zajmuje się wyznaczaniem ekstremów i punktów kryt. funkcjonałów, tzn. wielkości zmiennych, definiowanych w taki sposób, że każdej funkcji u (lub krzywej, powierzchni itp.), należącej do ustalonej klasy, odpowiada liczba I[u], będąca wartością pewnej całki, np. (1) I[u] = ∫Ω F(x, u(x), Du(x))dx (rozpatruje się także zagadnienia wariacyjne, w których funkcja F zależy od pochodnych wyższych rzędów funkcji u).
azeotrop, mieszanina azeotropowa, roztwór azeotropowy,
ciekły układ dwu- lub wieloskładnikowy, którego skład pary pozostającej w równowadze z cieczą jest identyczny ze składem cieczy;
mat. zadanie polegające na znalezieniu wśród płaskich krzywych zamkniętych o danej długości tej, która ogranicza obszar o maks. polu;
Legendre
[löżạ̃:dr]
Adrien Marie Wymowa, ur. 18 IX 1752, Paryż lub Tuluza, zm. 10 I 1833, Paryż,
matematyk francuski;
dział matematyki stosowanej, poświęcony rozwiązywaniu zadań wyznaczania ekstremum funkcji liniowej wielu zmiennych przy istnieniu liniowych ograniczeń, tj. równości lub nierówności liniowych wiążących te zmienne;
Weierstrass
[wạiərsztra:s]
Karl (Theodor Wilhelm) Wymowa, ur. 31 X 1815, Ostenfelde k. Ennigerloh, zm. 19 II 1897, Berlin,
matematyk niemiecki;

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

ekstrema «grupa ludzi wyznających skrajne poglądy»
ekstrem «ostateczność, krańcowość»
ekstremum «maksymalna lub minimalna wartość czegoś, co podlega zmianom»
ekstremum funkcji mat. «maksimum lub minimum funkcji»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia