eksterminacja

Encyklopedia PWN

eksterminacja
[łac.],
wyniszczenie, masowa zagłada ludzi, ludobójstwo;
miejsca więzienia i odosobnienia, pracy niewolniczej i masowej zagłady, organizowane przez władze hitlerowskie 1933–45 na terenie III Rzeszy i krajów okupowanych;
początkowo nazwa członków plemienia Judy, należącego do wspólnoty plemiennej pochodzenia semickiego (12 plemion izraelskich), potem zamieszkującego starożytną Judę, stopniowo rozszerzona na wszystkich wyznawców judaizmu.
AB, akcja AB, niem. Ausserordentliche Befriedungsaktion,
niem. akcja eksterminacji pol. inteligencji w GG, przeprowadzona V–VII 1940 w celu likwidacji potencjalnych przywódców pol. konspiracji;
Indianie
[hiszp. < gr. < sanskr.],
rdzenni mieszkańcy Ameryki (nazwę tę nadał im K. Kolumb, który użył jej w przekonaniu, że dotarł do Indii), przybyli w wielu falach migracyjnych z północno-wschodniej Azji pomostem lądowym istniejącym w miejscu dzisiejszej Cieśniny Beringa;
ludobójstwo, ang. genocide,
termin utworzony 1944 przez polskiego prawnika R. Lemkina, określający masowe zabijanie lub eksterminację grup ludzkich, przyjęty w prawie międzynarodowym po II wojnie światowej.
system poglądów ideologicznych i sposób władania partią i państwem komunistycznym, ukształtowany w okresie, gdy WKP(b) (Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego) i ZSRR rządził po dyktatorsku J. Stalin i jego zausznicy; narzucany jako wzorzec ustroju społeczno-politycznego i gospodarczego innym partiom i państwom komunistycznym do naśladowania.
zbrodnie w okresie II wojny światowej dokonane w wyniku świadomej i planowej działalności niemieckiej partii narodowosocjalistycznej NSDAP, instytucji i organów państwowych, organizacji III Rzeszy oraz ich funkcjonariuszy.
rdzenna ludność Australii.
kryptonim akcji mordowania więźniów obozów hitlerowskich niezdolnych do pracy lub uznanych za aspołecznych;
miasto powiatowe w województwie kujawsko-pomor., na pograniczu Równiny Inowrocławskiej i Kotliny Toruńskiej.
miasto w województwie łódzkim, w powiecie zgierskim, na Wysoczyźnie Łaskiej, w łódzkiej aglomeracji przem.-miejskiej (graniczy z północno-zachodnimi przedmieściami Łodzi).
wyodrębniony wg kryterium językowego zespół ok. 100 plemion Indian Ameryki Północnej, mówiący ongiś ponad 30 językami;
Ambioryks, Ambiorix, żył w I w. p.n.e.,
wódz galijski, władca belgijskiego ludu Eburonów;
ogół mieszkańców Argentyny mówiących językiem hiszp. (36,1 mln, 1998)
wieś gminna w województwie lubelskim, w powiecie tomaszowskim, na Roztoczu Środkowym;
Brwilno, Brwilno Górne,
w. w woj. mazowieckim, w pow. płockim (gmina Stara Biała), na granicy Pojezierza Dobrzyńskiego i Kotliny Płockiej, na pr., wysokim, zalesionym brzegu Wisły;

Słownik języka polskiego PWN

eksterminacja «wyniszczenie lub masowa zagłada określonych grup ludności z powodów politycznych lub religijnych»
• eksterminacyjny • eksterminator • eksterminować
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia