dziedziną funkcji

Encyklopedia PWN

mat. zbiór obiektów (liczb, figur, zdań itd.), dla których dana funkcja jest określona;
superpozycja funkcji, złożenie funkcji,
mat. dla danych funkcji f i F — funkcja postaci y = F(f(x)), gdzie zmienna y jest funkcją zmiennej u (tzn. y = F(u)), a z kolei zmienna u jest funkcją zmiennej x (tzn. u = f(x));
mat. pojęcie odnoszące się do funkcji y(x) należących do dziedziny funkcjonału J[y(x)] — w.f. y(x) oznaczona symbolem δy(x)
ekstremum funkcji
[łac. extremus ‘najdalszy’, ‘krańcowy’],
mat. minimum lub maksimum funkcji;
obcięcie funkcji, zawężenie funkcji,
mat. ograniczenie funkcji do podzbioru jej dziedziny.
mat. zmienna niezależna funkcji, element jej dziedziny.
funkcja
[łac. functio ‘czynność’],
odwzorowanie, przekształcenie,
mat. jedno z centralnych pojęć całej matematyki, w szczególności analizy matematycznej, ale także innych działów, m.in. topologii i teorii mnogości;
mat. funkcja f(x), która różnym argumentom przypisuje różne wartości, tzn. dla dowolnych elementów jej dziedziny x1, x2 z nierówności x1 ≠ x2 wynika nierówność f(x1) ≠ f(x2);
funkcja f(x), która w punkcie a, należącym do jej dziedziny, ma wartość f(a) oraz granicę i zachodzi przy tym f(a) = ;
funkcja sklejana, funkcja gięta, splajn,
mat. funkcja rzeczywista ciągła określona w postaci wielomianu niskiego stopnia (np. 3.) w każdym z kolejnych ustalonych przedziałów dziedziny;
mat. funkcja y = f(x), dla której istnieje niezerowy wielomian W o 2 zmiennych, taki że W(x, y) = 0 dla każdego x z dziedziny funkcji f;
mat. funkcja, która ma w swojej dziedzinie przynajmniej 1 punkt nieciągłości;
mat. funkcja f(x), dla której istnieje taka liczba nieujemna A, że dla każdego x z dziedziny jest spełniony warunek |f(x)| ≤ A.
mat. funkcja f(x), dla której istnieje różna od zera liczba T (zwana okresem), taka że f(x + T) = f(x) dla każdego x należącego do dziedziny funkcji f;
mat. funkcja niewymierna postaci (n = 2, 3, ...), której dziedziną jest przedział [0; +∞); dla n < m zachodzą relacje dla 0 < x0 < 1, dla x0 > 1
mat. funkcja, która ma pochodną w każdym punkcie należącym do dziedziny tej funkcji.
punkt
[łac.],
mat. w aksjomatycznym ujęciu geometrii — jedno z pojęć pierwotnych (podobnie jak prosta i płaszczyzna); w matematyce współczesnej p. (lub elementami) są nazywane różnego rodzaju przedmioty badań mat., tworzące rozmaite zbiory (przestrzenie);
mat. jedno z podstawowych pojęć matematyki, wprowadzone niezależnie przez I. Newtona i G.W. Leibniza pod koniec XVII w. jako nowe narzędzie rachunkowe;
psychologia
[gr. psychḗ ‘dusza’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
współcześnie, w najszerszym rozumieniu — nauka zajmująca się ludzkimi czynnościami lub zachowaniami, które składają się zarówno z subiektywnych procesów umysłowych, jak i z zewnętrznych, obiektywnych i fizycznych reakcji;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia