dyspersją fali

Encyklopedia PWN

zależność prędkości fazowej v;f danego rodzaju fal w ośrodku od częst. fali: v;f = ω/k (lub v;f = νλ), gdzie częst. kątowa ω = 2πν,ν — częst. fali, a liczba falowa k = 2π/λ, λ — długość fali;
fiz. zaburzenia pól fizycznych rozchodzące się ze skończoną prędkością i przenoszące energię;
dyspersja światła, rozszczepienie światła,
rozkład widmowy światła złożonego (np. białego) na składowe jednobarwne w wyniku dyfrakcji, interferencji lub załamania.
paczka falowa, pakiet falowy,
fiz. fala skupiona w ograniczonym obszarze przestrzeni.
drgania (o małej amplitudzie) atomów tworzących sieć krystaliczną wokół ich położeń równowagi.
dziedzina nauki i techniki z pogranicza akustyki i elektroniki;
Helmholtz
[hẹlmholc]
Hermann Ludwig Ferdinand von Wymowa, ur. 31 VIII 1821, Poczdam, zm. 8 IX 1894, Charlottenburg (obecnie w granicach Berlina),
fizyk, fizjolog i filozof niemiecki, z wykształcenia lekarz.
Planck
[plaŋk]
Max Karl Ernst Wymowa, ur. 23 IV 1858, Kilonia, zm. 4 X 1947, Getynga,
fizyk niemiecki.
pryzmat
[gr.],
pryzmat optyczny,
fiz. bryła (zazwyczaj wielościan) z przezroczystego materiału z wypolerowanymi ścianami (co najmniej 2), które stanowią powierzchnie załamujące lub odbijające dla promieni światła przechodzących przez te bryłę;
soliton
[łac.],
fiz. odosobniona fala biegnąca, której kształt i prędkość nie zmieniają się wraz z przebywaną odległością oraz po zderzeniach z innymi s.;
spektrometria
[łac.-gr.],
dział optyki, a dokładniej spektroskopii, poświęcony pomiarom długości fali promieniowania elektromagnetycznego w widmach opt.;
wada soczewkowych układów opt. spowodowana zależnością współczynnika załamania światła materiału soczewek od długości fali świetlnej (dyspersja światła);
achromat
[gr. achrṓmatos ‘bezbarwny’],
układ opt., w którym dzięki zastosowaniu materiałów o różnej dyspersji (np. szkło kronowe i flintowe) skorygowano aberrację chromatyczną położenia dla 2 długości fal świetlnych;
ośr., w którym obserwuje się dyspersję fal.
minerały, mineraloidy, rzadziej skały lub substancje pochodzenia organicznego oraz produkty syntetyczne wykorzystywane w jubilerstwie i zdobnictwie.
Lorentz
[lọ:renc]
Hendrik Antoon, ur. 18 VII 1853, Arnhem, zm. 4 II 1928, Haarlem,
holenderski fizyk teoretyk.
materiały używane do wykonywania części przyrządów opt.: soczewek, pryzmatów, siatek dyfrakcyjnych itp.;
grupa przyrządów do otrzymywania i badania różnego rodzaju widm, np. optycznego, rentgenowskiego, radiowego, dźwięku, energii (pędu) cząstek (np. elektronów, neutronów, cząstek α; spektrometr cząstek);
falowód opt. utw. na płaszczyźnie, w którym światło rozprzestrzenia się w cienkiej warstwie lub pasku;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia