dydaktyczny

Encyklopedia PWN

encyklopedyzm dydaktyczny, materializm dydaktyczny,
pedag. koncepcja doboru treści kształcenia ogólnego zakładająca, że głównym zadaniem nauczania jest przekazywanie uczniom jak największego zasobu informacji z różnych dziedzin wiedzy;
koncepcja dydaktyczna zakładająca, że gł. celem nauczania nie jest dostarczanie wiedzy, lecz kształcenie umysłu;
zespół obiektów i pomieszczeń, wraz z ich wyposażeniem, przystosowany do przebiegu nauczania (procesu uczenia się); istotny składnik systemu dydaktycznego.
technologia dydaktyczna, technologia kształcenia,
dział dydaktyki zajmujący się organizacją procesu nauczania poprzez optymalizację czynności nauczycieli i uczniów oraz wykorzystanie wszelkich dostępnych środków dydaktycznych.
uniwersytet
[łac.],
najstarszy, a zarazem podstawowy typ europejskiej wielowydziałowej wyższej uczelni, mającej prawo nadawania stopni naukowych i łączącej funkcje dydaktyczne (kształcenie najwyżej kwalifikowanych kadr zawodowych i pracowników nauki) z funkcjami naukowymi (prowadzenie prac badawczych).
zamierzone i systematycznie stosowane sposoby pracy nauczyciela z uczniami umożliwiające realizowanie celów kształcenia.
dydaktyka
[gr. didaktikós ‘dający się nauczyć’ < didáskō ‘uczę’],
dział pedagogiki zajmujący się analizą celów, treści, metod, zasad i form organizacyjnych procesów kształcenia (nauczania i uczenia się) oraz ich psychol.-społ. uwarunkowań.
instytut
[łac. institutum ‘urządzenie’],
nazwa wielu instytucji różnego typu mających osobowość prawną, utworzonych w celu realizacji zadań określonych w statucie.
dysputa
[łac. disputatio ‘rozprawa’, ‘wykład’],
filoz. średniowieczna, znana już w XII w., forma szkolnej, później uniwersyteckiej, działalności dydaktycznej w zakresie teologii i sztuk wyzwolonych;
politologia
[gr.],
nauki polityczne,
nauka o polityce, jedna z nauk humanistycznych, której przedmiotem badań jest całokształt stosunków politycznych, wszystkie dziedziny i formy działalności politycznej społeczeństwa, uwarunkowania procesów politycznych;
ogólne reguły postępowania dydaktycznego, których przestrzeganie warunkuje realizację celów kształcenia;
Bach Johann Sebastian Wymowa, ur. 21 III 1685, Eisenach, zm. 28 VII 1750, Lipsk,
niemiecki kompozytor i organista, przedstawiciel późnego baroku, jeden z największych twórców w historii muzyki.
specjalne założenie botaniczne, w którym celowo są gromadzone kolekcje żywych roślin, pełniące funkcje naukowe, dydaktyczne i rekreacyjno-społeczne;

Słownik języka polskiego PWN

dydaktyka
1. «dział pedagogiki zajmujący się metodami nauczania i uczenia się»
2. zob. dydaktyzm

• dydaktyczny • dydaktycznie • dydaktyczność • dydaktyk
naukowo-dydaktyczny «naukowy i dydaktyczny»
poemat dydaktyczny «wierszowany traktat filozoficzny, naukowy, religijny itp. o charakterze rozprawy pouczającej»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia