domieszkowanie

Encyklopedia PWN

proces celowego wprowadzania domieszek do ciała stałego (metalu, półprzewodnika, materiału ceramicznego) w celu uzyskania pożądanej zmiany jego właściwości (mech., elektr., opt. i in.).
fiz. atomy lub jony obcej substancji występujące w niewielkich ilościach w ciele stałym (w metalu, półprzewodniku, materiale ceramicznym);
złącze prostujące, kontakt prostujący,
układ 2 stykających się ze sobą materiałów o różnym charakterze przewodnictwa elektr. (półprzewodniki, metale), mający nieliniową, asymetryczną charakterystykę prądowo-napięciową i związaną z tym zdolność prostowania prądu elektrycznego.
dioda
[gr.],
przyrząd elektronowy o 2 elektrodach (anoda i katoda) odznaczający się nieliniową i niesymetryczną charakterystyką prądowo-napięciową;
cienkie warstwy krystaliczne wytwarzane na powierzchni krystalicznego podłoża przy użyciu różnych metod wykorzystujących zjawisko epitaksji.
elektron. technologia wytwarzania przyrządów półprzewodnikowych (układów scalonych, tranzystorów, diod i in.), w której wszystkie procesy prowadzące do uzyskania struktur tych przyrządów odbywają się na jednej stronie (powierzchni) płytki, stanowiącej ich podłoże i wykonanej z materiału półprzewodnikowego (półprzewodniki).
drgania (o małej amplitudzie) atomów tworzących sieć krystaliczną wokół ich położeń równowagi.
Fermiego energia, poziom Fermiego,
w ciałach stałych — wielkość zależna od właściwości elektronowych ciała (pasmowa teoria ciała stałego);
dyfuzja
[łac. diffusio ‘rozlanie’],
samorzutny proces nieodwracalny, w którego wyniku wyrównuje się początkowo niejednorodny rozkład materii.
metoda wprowadzania domieszek do krystalicznego ciała stałego, polegająca na bombardowaniu jego powierzchni silnie skupioną wiązką jonów o dużej energii (od kilku keV do kilku MeV);
litografia
[gr. líthos ‘kamień’, gráphō ‘piszę’,‘rysuję’],
elektron. jeden z etapów (procesów) technologii planarnej;
MacDiarmid
[məkdə̣:rmıd]
Alan G., ur. 14 IV 1927, Masterton (Nowa Zelandia), zm. 7 II 2007, Drexel Hill (stan Filadelfia),
chemik amerykański;
nanostruktury
[gr.-łac.],
elektron. struktury materialne składające się z elementów, których wielkość zawiera się (umownie) w granicach od kilku do kilkuset nm.
fiz. klasa ciał stałych o oporze elektrycznym właściwym pośrednim między oporem dielektryków i metali, zawierającym się w granicach 107–10–6 Ω · m;
trawienie, wytrawianie,
technol. proces usuwania powierzchniowej warstwy ciała stałego przez poddawanie go działaniu odpowiedniej substancji w odpowiednich warunkach, często połączony z nadaniem powierzchni połysku;
VFD, ang. Vacuum Fluorescent Display, ekran fluorescencyjny, wyświetlacz fluorescencyjny,
ekran, na którym powstaje obraz świetlny w wyniku luminescencji (fluorescencji) luminoforu wywołanej strumieniem szybkich elektronów.
CCD, ang. Charge-Coupled Devices, przyrządy o sprzężeniu ładunkowym,
monolityczne układy scalone realizowane techniką MOS;
związki chemiczne cyny i tlenu, w których cyna występuje na stopniach utlenienia II lub IV.
dioda elektroluminescencyjna, ang. Light Emitting Diode (LED, DEL), dioda świecąca,
dioda półprzewodnikowa złączowa (ze złączem pn), emitująca promieniowanie elektromagnetyczne w zakresie opt. (widzialnym lub bliskiej podczerwieni) w wyniku zamiany energii nośników prądu (elektronów, dziur) na energię promieniowania (fotonów) w procesie rekombinacji promienistej.
dren
[ang.],
elektron. jedna z elektrod w tranzystorze unipolarnym;

Słownik języka polskiego PWN

domieszkować «wprowadzać małe ilości obcych substancji do ciała stałego w celu uzyskania pożądanej zmiany jego właściwości»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia