detektorem

Encyklopedia PWN

cienkie warstwy krystaliczne wytwarzane na powierzchni krystalicznego podłoża przy użyciu różnych metod wykorzystujących zjawisko epitaksji.
rozchodzące się w przestrzeni zaburzenia pola elektromagnetycznego.
fotopowielacz
[gr.],
powielacz fotoelektronowy, fotomnożnik,
rodzaj lampy fotoelektronowej wieloelektrodowej;
fotorezystor
[gr.-łac.],
fotoopornik,
rezystor półprzewodnikowy, którego rezystancja zależy od strumienia padającego nań promieniowania elektromagnetycznego (z zakresu opt.);
związek galu i arsenu;
german, Ge, germanium,
pierwiastek chemiczny o liczbie atomowej 32;
termin używany w analizie chem., a zwłaszcza w analizie śladowej, do określenia najmniejszej ilości lub najmniejszego stężenia substancji (pierwiastka, jonu, związku) możliwych do wykrycia za pomocą danej metody analitycznej z określonym prawdopodobieństwem.
holografia
[gr.],
technika zapisu i odtwarzania pól falowych, np. świetlnych, mikrofalowych, akustycznych, elektronowych, której istotną cechą jest możliwość zapisu na nośniku informacji zarówno o amplitudzie, jak i o fazie fali.
jonizacja
[gr.],
odrywanie elektronu lub elektronów od elektrycznie obojętnych atomów lub cząsteczek, prowadzące do powstania dodatnio naładowanych jonów (kationów) i swobodnych elektronów;
fiz. detektor cząstek naładowanych; zazwyczaj komora proporcjonalna, w której obszar dryfu elektronów jest duży w porównaniu z obszarem powielania lawinowego.
fiz. śladowy detektor cząstek naładowanych;
fiz. detektor cząstek naładowanych;
fiz. detektor cząstek naładowanych;
fiz. detektor neutronów;
fiz. detektor cząstek naładowanych;
fiz. detektor cząstek naładowanych;

Słownik języka polskiego PWN

detektor
1. «przyrząd lub urządzenie do dokonywania detekcji»
2. zob. demodulator

• detektorowy
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia