denna

Encyklopedia PWN

erozja
[łac. erosio ‘żłobienie’, ‘wgryzanie’],
zespół procesów powodujących żłobienie i rozcinanie powierzchni skorupy ziemskiej przez wody, lodowce i wiatr, połączone z usuwaniem powstających produktów niszczenia;
morena
[fr.],
materiał skalny transportowany i osadzany przez lodowiec, także nazwa pagórków, wzgórz lub wałów zbudowanych z tego materiału, wytopionego z lodowca;
draga
[ang.],
rodzaj włoku bez skrzydeł, do dennych połowów morskich;
Edfelt Johannes, ur. 21 XII 1904, Kyrkefalla, zm. 27 VIII 1997,
Helsingborg, poeta szwedzki;
dziedzina techniki zajmująca się wydobywaniem surowców mineralnych z dna mórz, a także ich uzyskiwaniem z wody morskiej;
hydrol. naturalny ciek powstały z połączenia potoków (strumieni, strug) lub wypływający z czoła lodowca, jeziora, źródła (wywierzyska), rzadziej z obszaru zabagnionego, zasilany powierzchniowo i podziemnie wodą z opadów spadłych w jego dorzeczu, mający ukształtowane koryto i płynący pod działaniem siły grawitacyjnej w łożysku i dolinie, wyżłobionych w wyniku działania jego siły erozyjnej.
strwolotka, Dactylopterus volitans,
ryba tropik. mórz;
szkarłupnie, Echinodermata,
typ wyłącznie morskich, głównie dennych bezkręgowców, należących do wtóroustych (Deuterostomia);
wężowidła, Ophiuroidea,
gromada mor., dennych bezkręgowców z typu szkarłupni;
woj. (od I 1999) w zachodniej Polsce;
usuwanie warstwy osadów dennych i części przybrzeżnej, zakorzenionej roślinności w jeziorach i sztucznych zbiornikach wodnych, w których wystąpiła silna eutrofizacja.
Bałtyckie, Morze, Bałtyk, duń. Østersøen, est. Läänemeri, fiń. Itämeri, lit. Baltijos jūra, łot. Baltijas jūŗa, niem. Ostsee, ros. Bałtịjskoje mọrie, szwedz. Ostersjön, ang. Baltic Sea,
śródlądowe, półzamknięte morze epikontynentalne Oceanu Atlantyckiego, leżące w Europie Północnej między Półwyspem Skandynawskim a środkową i wschodnią częścią lądu europejskiego.
region fizycznogeogr., położony na południe i wschód od Morza Bałtyckiego, w Niemczech, Polsce, Rosji, na Litwie, Białorusi, Łotwie i w Estonii, podzielony na 2 podprowincje fizycznogeogr.: pojezierza Południowobałtyckie i Wschodniobałtyckie, których granicę wyznacza w przybliżeniu dolina Pasłęki w północno-wschodniej Polsce.
barwena, Mullus barbatus,
ryba morska z rodziny barwenowatych (Mullidae);
Biwa
[biua] Wymowa,
Biwa-ko,
jezioro w Japonii, w południowej części wyspy Honsiu, na wys. 85,6 m;
zachodnia część Wzgórz Dalkowskich, na wschód od doliny Bobru;
Bukowa, Puszcza, Knieja Bukowa,
kompleks leśny na Pobrzeżu Szczecińskim, między jez. Dąbie a jez. Miedwie;

Materiały dodatkowe

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

morena denna «materiał skalny pozostały na powierzchni zajmowanej niegdyś przez lodowiec»
dno
1. «dolna powierzchnia wgłębienia w skorupie ziemskiej, np. koryta rzeki lub wąwozu»
2. «dolna ścianka jakiegoś przedmiotu»
3. «największa intensywność jakiegoś negatywnego zjawiska»
4. pogard. «o kimś, kto wykazuje kompletną ignorancję w jakiejś dziedzinie lub o kimś bezwartościowym moralnie»
5. pogard. «o czymś bezwartościowym lub bardzo brzydkim»

• denny
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia