dary Ducha Świętego

Encyklopedia PWN

Duch Święty, Duch Boży, Duch,
w chrześcijaństwie imię trzeciej Osoby Boskiej (Trójca Święta).
Augustyn, Augustyn z Hippony, Augustyn Aureliusz, łac. Aurelius Augustinus, święty, ur. 13 XI 354, Tagasta, Numidia (ob. Suk Ahras, Algieria), zm. 28 VIII 430, Hippo Regius (Hippona, ob. Labda k. Annaby, Algieria),
najznamienitszy Ojciec Kościoła i jeden z czterech wielkich Doktorów Kościoła zachodniego, główny autorytet filozofii i teologii zachodniej do XIII wieku.
zielonoświątkowcy, ruch pentekostalny,
ukształtowany na przeł. XIX i XX w. ruch chrześc. odwołujący się do nowotestamentowego przeżycia chrztu Duchem Świętym oraz powszechności występowania tzw. darów charyzmatycznych (charyzmat).
Serafin z Sarowa, ur. 1759, Kursk, zm. 1833, Sarow,
rosyjski mistyk i asceta, święty prawosławny;
Hildegarda z Bingen, Sybilla znad Renu, święta, ur. 1098, Bermersheim (Hesja), zm. 17 IX 1179, Ruppertsberg k. Bingen,
średniowieczna mistyczka, wizjonerka, lekarka, benedyktynka, zwana Nadreńską Sybillą; Doktor Kościoła (2012).
w Kościele katol. i Kościele prawosł. sakrament inicjacji chrześc., ściśle związany z chrztem, którego rolą jest umocnienie bierzmowanego w wierze (przez dary Ducha Świętego) i uzdolnienie go do publicznego, osobistego wyznawiania jej oraz świadomego udziału we wspólnocie Kościoła;
filoz. zbiór zalet charakteru, postawa lub siła moralna wyrażająca się w dążeniu do doskonałości i w przestrzeganiu zasad budzących szacunek.
epikleza
[gr.],
w liturgii chrześc. modlitwa do Boga Ojca o zesłanie Ducha Świętego na dary ofiarne podczas Mszy świętej w celu ich przeistoczenia oraz na uczestników liturgii celem ich zjednoczenia i uświęcenia
filoz., religiozn. uczucie skierowane do osoby (miłość: Boga, bliźniego, oblubieńcza, rodzicielska, braterska) lub przedmiotu (miłość ojczyzny), wyrażające się w pragnieniu dla nich dobra (i czynienia go), szczęścia i zachowania ich istnienia.
Paweł, Paweł Apostoł, Paweł z Tarsu, święty, ur. ok. 10 r., zm. między 64 a 67 r.,
najważniejszy misjonarz i teolog wczesnego chrześcijaństwa, zw. Apostołem Narodów.
symonia
[łac.],
świętokupstwo,
znana w historii Kościoła rzymskokatolickiego praktyka kupczenia (kupowania lub sprzedawania) beneficjami i godnościami kościelnymi (tytułami, stanowiskami, urzędami) i związanej z nimi władzy sprawowania sakramentów;
Szymon Mag, żył w I w. n.e.
wg Ojców Kościoła i niektórych źródeł gnostyckich, twórca gnostycyzmu;
akt osobowy, świadomy i wolny, afirmujący istnienie Boga, Istoty Najwyższej, siły nadnaturalnej, absolutu;
w katolicyzmie modlitwa uwielbienia Boga i dziękczynienia nad darami chleba i wina złożonymi na ołtarzu, stanowiąca część mszy świętej;
Skarga Piotr, właśc. P. Powęski, ur. II 1536, Grójec, zm. 27 IX 1612, Kraków,
polemista religijny, hagiograf, kaznodzieja, czołowy przedstawiciel polskiej kontrreformacji.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia