cześć!

Encyklopedia PWN

Abu Sir, Abū Ṣīr,
nazwa kilku miejscowości w Egipcie,
Admet, Ádmētos,
mit. gr. król Feraj w Tesalii;
Adonie, Adṓnia,
mit. gr. święta ku czci Adonisa;
adoracja
[łac.],
cześć, uwielbienie, zachwyt.
adoracja
[łac. adoratio ‘ubóstwianie’, ‘uwielbienie’],
religiozn. oddawanie czci Bogu lub przedmiotom kultu rel., zwykle w określonej formie.
advocatus diaboli
[łac., ‘adwokat diabła’],
określenie kardynała, promotora wiary, tj. rzecznika publicznego w procesach beatyfikacyjnych i kanonizacyjnych, który z urzędu podnosi zarzuty przeciwko wnioskowi o przyznanie danej osobie czci błogosławionego lub świętego;
Afrodyzje, Aphrodísia,
w starożytniej Grecji święto ku czci Afrodyty.
afrykańskie religie rodzime, zw. też afrykańskimi religiami tradycyjnymi,
systemy wierzeń i praktyk rel. ludów Czarnej Afryki.
ugrupowanie ascetów śiwaickich oddających się skrajnym umartwieniom, którzy szczególną czcią otaczają boginię śmierci i mroku Kali;
agon
[gr. agṓn ‘spór’, ‘walka’],
termin, jakim starożytni Grecy określali sytuację, w której strony spierały się, a celem było wykazanie swojej wyższości nad przeciwnikiem, ewentualnie wyższości swoich racji nad jego racjami;
Akademia Napisów i Literatury, Académie des Inscriptions et Belles-Lettres,
francuska korporacyjna instytucja naukowa, założona 1663 w Paryżu przez J.B. Colberta;
akatyst
[gr. akáthistos ‘nie siedzący’],
hymn ku czci Bogurodzicy, śpiewany przez pierwsze 4 soboty Wielkiego Postu;
akatyst
[gr. akáthistos ‘nie siedzący’],
w liturgii bizantyńskiej nabożeństwo złożone z modlitw i pieśni ku czci Chrystusa, Najświętszej Marii Panny i świętych, odmawianych i śpiewanych na stojąco.
Albiker Karl, ur. 16 IX 1878, Ühlingen (Schwarzwald), zm. 26 II 1961, Ettlingen k. Karlsruhe,
rzeźbiarz niemiecki;
Aleksander III Wielki, zw. Macedońskim, gr. Aléxandros, ur. VII 356 p.n.e., Pella, zm. 10 VI 323 p.n.e., Babilon,
król Macedonii od 336 p.n.e.
Alkman, Alkmán, żył w VII w. p.n.e.,
liryk grecki;
alwarowie
[tamilskie ālvār ‘pogrążony w głębokiej medytacji nad przymiotami Boga’],
nazwa 12 tamilskich poetów mistyków okresu bhakti (ok. 600–900);
Amenhotep I, z XVIII dyn., data ur. nieznana, zm. 1504 p.n.e.,
król Egiptu od ok. 1514 p.n.e.;
jeden z najważniejszych nurtów buddyzmu japońskiego;
Andal
[tamilskie āṇṭā ḷ ‘ta, która podbiła serce Boga’],
żyła ok. IX w.,
tamilska poetka okresu bhakti;

Słownik języka polskiego PWN

cześć I
1. «szacunek, poważanie»
2. «honor, dobre imię»
3. «kult, uwielbienie»
cześć II pot. «rodzaj pozdrowienia używanego w sytuacjach nieoficjalnych»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia