cześć!

Encyklopedia PWN

Jelling
[jẹleŋ],
m. w Danii, w regionie Dania Południowa, we wschodniej części Płw. Jutlandzkiego, 10 km na północny zachód od m. Vejle.
Jezus Chrystus
[gr. Iēsoús < hebr. Yě(hô)šû‘a ‘Jahwe zbawieniem’, skrócone do Yěšû‘],
Jezus z Nazaretu, ur. między 8 a 7 r. p.n.e., zm. 7 IV 30(?) r. n.e.,
założyciel i centralna postać chrześcijaństwa, które uważa go zarazem za człowieka i wcielonego Syna Bożego.
kulty astralne, astrolatria,
znane już od czasów paleolitycznych, powszechne w wielu kulturach kulty gwiazd i gwiazdozbiorów;
latria
[gr.],
oddawanie czci boskiej, kult rel.;
Maria, Maryja, Matka Boża, Bogurodzica, Najświętsza Maria Panna, ur. przed 20 r. p.n.e., zm. po 30 r. n.e.,
matka Jezusa.
monolatria
[gr. mónos ‘jedyny’, latreía ‘cześć’],
oddawanie wyłącznej czci jednemu bóstwu na danym obszarze czy przez daną społeczność, bez negowania istnienia innych bogów, czczonych np. przez sąsiadów;
obraza majestatu, łac. crimen laesae maiestatis,
zbrodnia przeciwko czci panującego, przestępstwo naruszenia czci panującego;
Ottakkuttan, tamilskie Oṭṭakkūttaṉ, żył ok. XII w.,
poeta indyjski, tworzący w języku tamilskim;
mit. rzym. bogini, opiekunka pasterzy i ich stad;
typ gr. poezji archaicznej, recytowanej przez chór podczas uroczystości publicznych przy akompaniamencie liry, kitary lub aulosu, często z towarzyszeniem tańca;
prawosławie, ortodoksja
[gr. orthodoxía ‘prawidłowy kult’, ‘prawidłowa wiara’],
chrześcijaństwo wschodnie charakteryzujące się ciągłością tradycji od czasów apostolskich, własną liturgią i niezależnością lokalnych Kościołów (Kościoły prawosławne), stanowiące jedną z 3 wielkich gałęzi chrześcijaństwa.
Romani ludi
[łac., ‘igrzyska rzymskie’],
ludi magni,
mit. rzym. najstarsze (ustanowione VI w. p.n.e.) spośród rzymskich igrzysk (ludi), obchodzone we wrześniu (w czasach Augusta 4–19 IX) ku czci triady bóstw kapitolińskich (Jupiter, Junona, Minerwa);
Stanisław, Stanisław ze Szczepanowa, święty, ur. przed 1040, zm. 11 IV 1079, Kraków,
biskup krakowski, patron Polski.
stypa
[łac.],
uczta pogrzebowa ku czci zmarłego;
pierwotne określenie bóstwa, a także rzeczy i osób mu bliskich;
taniec będący elementem obrzędów i praktyk kultowych (kult),
Tymoteusz,
gr. timé ‘cześć’, theós ‘Bóg’; ‘oddający cześć Bogu’,
ur. ok. 30, zm. ok. 97,
uczeń i przyjaciel św. Pawła.
Waszyngton, Washington Wymowa,
stolica USA, w północno-wschodniej części kraju, nad rz. Potomac i jej dopływami Anacostia i Rock Creek, w południowo-zachodniej części Megalopolis.
Zygmunt,
germ. sigu ‘zwycięstwo’, munt ‘ochrona, opieka’; ‘ten, którego opieka zapewnia zwycięstwo’,
Sigismund, ur. ok. 480, zm. 1 V 524, Culmiers k. Orleanu (Francja),
od 516 król Burgundów, syn Gundobada.
systemy religijne zbieracko-łowieckich społeczności Australii, oparte na doświadczaniu czasu mitycznego w postaci Czasu Snu (Alczera) jako podstawie interpretacji kosmosu oraz na relacjach z otoczeniem przyrodniczym (krajobrazem i zwierzętami).

Słownik języka polskiego PWN

cześć I
1. «szacunek, poważanie»
2. «honor, dobre imię»
3. «kult, uwielbienie»
cześć II pot. «rodzaj pozdrowienia używanego w sytuacjach nieoficjalnych»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia