czcionka

Encyklopedia PWN

czcionka, dawniej trzcionka, krotło,
rodzaj materiału zecerskiego przeznaczonego do ręcznego składania tekstów;
każde pismo (zbiór znaków graficznych) utrwalone na nośniku pisma stosowanym w poligrafii do składania tekstów, np. na czcionkach, matrycach (linotypowych, monotypowych i in.), fotomatrycach czy też w postaci fontów komputerowych.
Gutenberg Johannes Wymowa, właśc. J. Gensfleisch zum Gutenberg Wymowa, ur. ok. 1400, zm. 3 II 1468,
niemiecki mincerz i specjalista od obróbki metali, wynalazca druku i pionier drukarstwa.
rzemiosło i gałąź przemysłu zajmujące się reprodukcją tekstów i obrazów za pomocą drukowania.
odmiana druku wykorzystywana do powielania zapisu utworów muzycznych.
Baskerville
[bạ̈skərwıl]
John Wymowa, ur. 28 I 1706, Wolverley (hrab. Hereford and Worcester), zm. 8 I 1775, Birmingham,
ang. grawer i odlewnik czcionek, drukarz;
Baumannowie, Bawman,
drukarze wrocławscy:
Bi Sheng, Pi Szeng, żył w XI w.,
rzemieślnik chiń.; uważany za wynalazcę czcionki;
borgis
[niem. < fr.],
stopień pisma równy 9 punktom typograficznym (3,383 mm);
Caslon
[kạ̈zlon],
krój pisma drukarskiego, typowa antykwa barokowa;
Coster
[kọstər]
Laurens Janszoon Wymowa, ur. ok. 1405, zm. 1484,
rzekomy drukarz holenderski;
Didot
[didọ] Wymowa,
rodzina fr. księgarzy, drukarzy, wydawców, wytwórców papieru.
Didot
[didọ]
Firmin, ur. 1764, zm. 1836,
syn Françoisa Ambroise’a, drukarz francuski;
inform. program komputerowy wspomagający redagowanie tekstów;
Fournier
[furnjẹ]
Pierre Simon Wymowa, ur. 1712, Paryż, zm. 1768, tamże,
fr. drukarz i rytownik;
Garamond
[garamą̣]
Claude Wymowa, ur. 1499, Paryż, zm. 1561, tamże,
fr. rytownik i odlewnik czcionek;
rodzina księgarzy, drukarzy, wydawców:
krój pisma drukarskiego, szeryfowa antykwa linearna o regularnej geometrii liter;
rodzina księgarzy i wydawców:
poligr. zestawianie znaków pisma drukarskiego i in. elementów graficznych zgodnie z zasadami edytorskimi (krój i stopień pisma, odstępy między znakami, format kolumny i in.) oraz z projektem typograficznym przyszłej publikacji;

Słownik języka polskiego PWN

czcionka
1. «prostopadłościan z odwróconą literą lub znakiem drukarskim, dającymi w druku odbitkę tej litery lub znaku»
2. «kształt i wielkość liter w druku»

• czcionkowy
czcionka tekstowa «czcionka do składania małych liter alfabetu»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia