czary

Encyklopedia PWN

rzeka w azjatyckiej części Rosji, w obwodach czytyjskim, irkuckim i w Jakucji, lewy dopływ Olekmy;
czara
[ukr.]:
czara głosowa, dźwięcznik,
muz. wylot instrumentu dętego
Bohomolec Jan, ur. 27 I 1724, zm. 1795,
brat Franciszka, filozof, matematyk;
procesy sądowe przeciwko osobom oskarżonym o czary, organizowane w Europie od średniowiecza do XVIII w., w Ameryce Północnej w XVII–XVIII w.;
w. w północno-zachodniej Bułgarii, w obwodzie Wraca, 19 km na północny zachód od m. Biała Słatina.
basethorn, basetorn, rożek basowy,
instrument muz., dęty drewniany, z grupy aerofonów stroikowych (aerofony);
faza absolutyzmu w Europie w 2. połowie XVIII w.;
Andokidesa Malarz, żył ok. VI w. p.n.e.,
anonimowy gr. malarz attycki;
Azande, Zande, nazwa własna Niam-Niam,
lud afryk. zamieszkujący strefę sawanny oraz lasu tropik. w Demokr. Rep. Konga, Rep. Środkowoafryk. i Sudanie Południowym;
Bazaine
[bazẹn]
Jean, ur. 21 XII 1904, Paryż, zm. 4 III 2001, Clamart k. Paryża,
fr. malarz i krytyk sztuki;
Bohomolec Franciszek, ur. 29 I 1720, Białoruś, zm. 24 IV 1784, Warszawa,
brat Jana, pisarz, wydawca, publicysta, jezuita;
Brygos, żył w V w. p.n.e.,
malarz attycki;
archeol. kultura środkowoneolityczna ukształtowana na terenie Czech i Dolnego Śląska jako kontynuacja regionalnej grupy szareckiej kultury ceramiki wstęgowej rytej, datowana na 1. poł. IV tysiąclecia p.n.e.;
wyroby z brązu charakterystyczne dla sztuki Chin;
szt. plast. część naczynia (kielicha, pucharu, także chrzcielnicy) w formie czary, służąca do przechowywania płynów;
religiozn. uznawana przez wszystkie religie specyficzna wartość, którą najczęściej określa się przez negację jako brak zmazy w sensie etycznym lub rytualnym;
fetysz
[portug. feitiço ‘czary’],
religiozn. w religiach plemiennych przedmiot kultowy obdarzony stale lub czasowo magiczną siłą, którą jego czciciel może wykorzystać dla swojego dobra lub na szkodę swoich wrogów dzięki specjalnym zabiegom;
fiala, phiálē,
w starożytnej Grecji naczynie przeważnie z gliny lub brązu,

Słownik języka polskiego PWN

czary «magiczne obrzędy»
czary-mary
1. «rodzaj zaklęcia»
2. «niezrozumiałe rzeczy, praktyki»
czar
1. «nadzwyczajne zjawisko, zdarzenie przypisywane według dawnych wierzeń ludowych działaniu sił nadprzyrodzonych; też: przejaw działania tych sił»
2. «wdzięk, urok»
czara
1. «niskie, szerokie naczynie, używane zwłaszcza dawniej do picia wina, miodu itp.; też: zawartość takiego naczynia»
2. «główna część kielicha lub pucharu»
czara głosowa «wylotowa część instrumentu dętego»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia