chirurgiczne

Encyklopedia PWN

działania chirurgiczne przeprowadzane na bardzo małych strukturach anatomicznych;
mikromechanizm
[gr.],
mikrourządzenie,
urządzenie mech. lub elektromech. o małych lub bardzo małych wymiarach;
workowaty, rozciągliwy narząd ssaków, element dróg odprowadzających mocz;
Muyschel Karol Justus, ur. 22 II 1799, Ryga, zm. 7 II 1843, Mokniuny (pow. trocki),
lekarz; jeden z twórców pol. weterynarii;
największy w starożytności instytut naukowy, założony ok. 295 p.n.e. w Aleksandrii przez Ptolemeusza I Sotera przy współpracy Demetriusza z Faleronu i Stratona z Lampsakos, jako kontynuacja i rozwinięcie działalności naukowej Arystotelesowskiego Likejonu.
med. stan, w którym serce nie jest w stanie sprawować swej prawidłowej funkcji, jedna z przyczyn niewydolności krążenia;
Nowakowski Kazimierz Bonawentura, ur. 14 VII 1879, Inowrocław, zm. 26 IV 1952, Poznań,
chirurg;
med. tkanka wywodząca się z prawidłowych tkanek ustroju, lecz wskutek utrwalonych cech patologicznych rozrastająca się w sposób niekontrolowany, nie poddający się czynnikom regulującym wzrost, dojrzewanie i czynności komórek, rosnący mimo wyeliminowania przyczyny, jeżeli jest ona znana (nowotworzenie);
Obaliński Alfred, ur. 15 XII 1843, Brzeżany, zm. 10 VII 1898, Kraków,
chirurg; pionier urologii polskiej;
okulistyka
[łac. oculus ‘oko’],
oftalmologia,
dział medycyny klinicznej oraz nauka o budowie i czynnościach narządu wzroku, jego schorzeniach i wadach, o ich rozpoznawaniu i leczeniu.
osteotomia
[gr. ostéon ‘kość’, tomḗ ‘cięcie’],
med. chirurgiczne przecięcie kości;
Ostrowski Tadeusz, ur. 4 VII 1881, Wiedeń, zm. 3 lub 4 VII 1941, Lwów,
chirurg;
otoskleroza
[gr. oús, ōtós ‘ucho’, sklērós ‘suchy’, ‘twardy’],
med. choroba o nie ustalonej przyczynie, objawiająca się postępującym niedosłuchem przewodzeniowym, bez widocznych zmian na błonie bębenkowej i bez zaburzeń drożności trąbki słuchowej;
owrzodzenie podudzi, owrzodzenie goleni,
med. trudno gojący się ubytek skóry i tkanki podskórnej goleni;
padaczka, epilepsja, choroba św. Walentego,
zespół chorobowy, którego istotą są napady padaczkowe;
med. forma torbieli naskórkowej, rozwijająca się w obrębie ucha środkowego i stopniowo niszcząca jego struktury;
pinceta
[fr.],
pęseta, szczypczyki,
narzędzie chirurgiczne lub laboratoryjne, o sprężystych ramionach zakończonych tępo lub ząbkami;
Popiela Tadeusz Stanisław, ur. 23 V 1933, Nowy Sącz,
chirurg;
promienica, aktynomykoza,
przewlekła choroba zwierząt domowych (najczęściej bydła) i dzikich, niekiedy także człowieka, wywoływana przez promieniowce;
przyzębica, parodontoza, paradontoza, paradentoza,
med. proces zanikowy lub zanikowo-zapalny tkanek przyzębia;

Materiały dodatkowe

Ilustracje, multimedia

Tabele, zestawienia

Słownik języka polskiego PWN

kleszczyki chirurgiczne «narzędzia używane podczas operacji do chwytania tkanek i zaciskania przeciętych naczyń»
chirurgia
1. «dział medycyny, w którym podstawowym sposobem leczenia jest zabieg operacyjny»
2. «oddział chirurgiczny w szpitalu»

• chirurgiczny • chirurgicznie • chirurg
łyżeczka chirurgiczna «instrument medyczny służący do usuwania narośli z powierzchni ciała»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia