chiński

Encyklopedia PWN

Wschodniochińskie, Morze, chiń. Dong Hai, jap. Higashi-Shina-kai, ang. East China Sea,
przybrzeżne, półzamknięte morze Oceanu Spokojnego, między brzegiem chińskim na zachodzie, wyspą koreańską Dzedzu-do i wyspą japońską Kiusiu na północy, łukiem wysp japońskich Riukiu i Tajwanem na wschodzie i południu;
państwo w środkowej i wschodniej Azji nad Morzem Żółtym, Morzem Wschodniochińskim i Morzem Południowochińskim
Daode jing, Księga Drogi i Cnoty,
chiński poetycki traktat filozoficzny, podstawowy tekst taoizmu.
Hebei, Hopej Wymowa,
[‘na północ od rzeki’], prow. we wschodnich Chinach, nad zat. Bo Hai (M. Żółte), na północ od Huang He;
herbata
[łac. herba ‘zioło’, thea < południowochiń. ],
produkt spożywczy, młode liście lub nierozwinięte pączki liściowe krzewu herbacianego (herbata, bot.), odpowiednio przerobione i wysuszone, służące do otrzymywania napoju (naparu) o tej samej nazwie.
konfucjanizm, chiń. rujia lub rujiao,
doktryna moralno-polityczna, religijno-filozoficzna i światopoglądowa, głoszona przez Konfucjusza (VI–V w. p.n.e.) oraz jego uczniów i kontynuatorów (Mengzi, Xunzi, Dong Zhongshu), która uzyskała dominujący wpływ na całość chińskiego życia.
Mao Zedong, Mao Ce-tung, Mao Tse-tung Wymowa, ur. 26 XII 1893, Shaoshan (prow. Hunan), zm. 9 IX 1976, Pekin,
przywódca Chińskiej Republiki Ludowej.
Polo Marco, ur. 1254, Wenecja albo Korčula (obecnie w Chorwacji), zm. 8 I 1324, Wenecja,
wenecki podróżnik i kupiec, najwybitniejszy podróżnik europejski w średniowieczu.
państwo w Azji Wschodniej, na wyspie Tajwan i 21 przybrzeżnych wyspach oraz na archipelagu Peskadory, położonym w Cieśninie Tajwańskiej, oddzielającej Tajwan od Chin; formalnie prowincja Chin, faktycznie niezależny od rządu ChRL
chiński kierunek filozoficzny i religijny.
Zheng He, Czeng Ho Wymowa, ur. 1371, Kunming (prow. Yunnan), zm. 1435, Chiny,
chiński żeglarz, wielki eunuch na dworze cesarskim, admirał i dyplomata;
Zhou Enlai, Czou En-laj Wymowa, ur. 1898, Huaian (prow. Jiangsu), zm. 8 I 1976, Pekin,
polityk chiński.
A Cheng, Ah Cheng, właśc. Zhong Acheng, ur. 1949, Pekin,
pisarz chiński;
Anyang, Anjang,
m. we wschodnich Chinach, w prow. Henan, na zachodnim skraju Niz. Chińskiej.

Słownik języka polskiego PWN

chiński I «dotyczący Chin, Chińczyków»
chiński II «język chiński»
chiński ogród «ogród o nastrojowej scenerii krajobrazowej i architektonicznej, charakterystyczny dla dawnych Chin»
chińska latarnia «rodzaj kolorowego lampionu»
gęś garbonosa, chińska «gęś z charakterystyczną naroślą u nasady dzioba»
palma chińska «drzewo o wachlarzowatych liściach i niskim pniu, rosnące w podzwrotnikowej Azji»
róża chińska «ozdobne drzewko o dużych, czerwonych kwiatach, pochodzące z Chin»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia