charakterystyczny

Encyklopedia PWN

mat. dla macierzy kwadratowej A = (aij) — wielomian postaci w(x) = det(AxI) = .
mat. funkcja związana ze zmienną losową X wzorem φ(t) = E(e&imath.x;tX), gdzie t jest liczbą rzeczywistą, a E oznacza wartość oczekiwaną;
fot. graficznie przedstawiona w układzie prostokątnym zależność gęstości optycznej D w obrazie fot. od logarytmu naświetlenia (log H) w czasie ekspozycji.
promieniowanie elektromagnetyczne o fali długości od około 0,0001 nm do około 100 nm (zakres promieniowania rentgenowskiego), odkryte 1906 przez Ch.G. Barklę (1917 Nagroda Nobla);
reakcja chem. przebiegająca pod wpływem odczynnika chem., stosowana w analizie chem. do wykrywania określonego związku (jonu) w obecności innych;
mat. funkcja przyjmująca wartość 1 w punktach zbioru i wartość 0 — w punktach do zbioru nie należących.
zbiór rozmyty, ang. fuzzy set,
mat. pojęcie stanowiące pewne uogólnienie pojęcia zbioru.
muzyka
[łac. < gr.],
muz. sztuka, której tworzywem są percypowane przez ludzi dźwięki, wytwarzane przez nich głosem i/lub za pomocą instrumentów muzycznych;
czwarty okres (jednostka geochronologiczna) ery paleozoicznej trwający od ok. 408 do 355 mln lat temu; także system (jednostka chronostratygraficzna) obejmujący powstałe w tym czasie skały.
analiza spektralna, analiza spektrometryczna, analiza spektroskopowa, dawniej analiza widmowa,
zespół instrumentalnych metod analizy chem., w których mierzy się emisję, absorpcję lub rozpraszanie promieniowania elektromagnetycznego w funkcji długości fali.
fiz. jeden z 3 podstawowych stanów skupienia materii;
muzyka Indian obu Ameryk.
dział analizy mat., poświęcony abstrakcyjnym uogólnieniom znanych pojęć geometrii klas. i matematyki elementarnej: długości odcinka, pola wielokąta, objętości wielościanu, 0-wymiarowej miary liczącej, tzn. liczby elementów zbioru.
Nearktyka
[gr. néos ‘nowy’, árktos ‘północ’],
kraina nearktyczna,
lądowy obszar zoogeogr., amer. część krainy holarktycznej, obejmująca Amerykę Północną wraz z Grenlandią i wyżyny meksykańskie Ameryki Środkowej.
lądowy obszar zoogeograf., jedyna kraina królestwa Neogei;
ornament
[łac. ornamentum ‘ozdoba’],
szt. plast. motyw zdobniczy, pojedynczy lub powtarzający się w określonym rytmie, występujący we wszystkich rodzajach twórczości artystystycznej, od początku jej istnienia;
każde pismo (zbiór znaków graficznych) utrwalone na nośniku pisma stosowanym w poligrafii do składania tekstów, np. na czcionkach, matrycach (linotypowych, monotypowych i in.), fotomatrycach czy też w postaci fontów komputerowych.
użyteczna skala naświetleń, użyteczna rozpiętość naświetleń,
fot. pojęcie stosowane w sensytometrii, określające pojemność informacyjną danego materiału światłoczułego;

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

charakterystyczny «właściwy danej osobie, rzeczy lub danemu zjawisku»
• charakterystycznie • charakterystyczność
aktor charakterystyczny «aktor grający postaci o wyrazistych cechach»
tancerz charakterystyczny «tancerz specjalizujący się w tańcach charakterystycznych»
taniec charakterystyczny
1. «powierzchownie stylizowany taniec ludowy»
2. «taniec przedstawiający ruchowo typowe cechy postaci pewnych środowisk, zawodów itp.»
krzywa charakterystyczna «zależność gęstości optycznej obrazu fotograficznego od logarytmu naświetlenia działającego na warstwę światłoczułą»
rola charakterystyczna «rola sceniczna uwydatniająca i podkreślająca cechy właściwe określonemu typowi psychicznemu»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia