cesarstwa

Encyklopedia PWN

Zwód praw cesarstwa rosyjskiego, ros. Swod zakonow Rossijskoj impierii,
systematyczny zbiór praw oprac. 1832 przez komisję kodyfikacyjną kierowaną przez M. Spieranskiego, obowiązujący w carskiej Rosji od 1835 (w przeciwieństwie do Pełnego zbioru praw cesarstwa rosyjskiego, wyd. 1830, będącego chronologicznym zbiorem wszystkich ustaw ros. z 1649–1825);
Historycy cesarstwa rzymskiego, Scriptores Historiae Augustae,
zbiór 30 biografii cesarzy rzymskich (od Hadriana do Numeriana), uzurpatorów i pretendentów do tronu z 117–285;
bizantyńskie, cesarstwo, cesarstwo bizantyjskie, Bizancjum, cesarstwo wschodniorzymskie,
państwo istniejące od IV w. do 1453.
potoczne określenie (używane od XV w.) Rzeszy Niemieckiej;
Trapezuntu, cesarstwo, cesarstwo Trebizondy,
państwo bizant. utworzone IV 1204 przez Aleksego I i Dawida Komnenów, wnuków ces. Andronika I Komnena, ces. bizant. i przy pomocy gruzińskiej królowej Tamary, po zał. Cesarstwa Łac.;
państwo w zachodniej części Azji Mniejszej utworzone 1204, po zajęciu Konstantynopola przez krzyżowców, przez Teodora I Laskarysa proklamowanego na cesarza 1206;
państwo istniejące 1204–61, utworzone w wyniku zdobycia 12 IV 1204 Konstantynopola przez krzyżowców podczas IV wyprawy krzyżowej (krucjaty);
państwo bizant., istniejące 1204–1461, → Trapezuntu, cesarstwo.
władca cesarstwa, tytuł monarszy wywodzący się od jednego z członów imienia Gajusza Juliusza Cezara (Cezar);
największa chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia religijnego określane jako katolicyzm, utożsamiająca się w swojej wierze i nazwie z Kościołem powszechnym (gr. katholikos ‘powszechny’) oraz uznająca w sferze doktryny i organizacji kościelnej autorytet papieża, biskupa Rzymu.
Attyla
[gockie, ‘ojczulek’],
data ur. nieznana, zm. 453,
wódz Hunów od 434, najpotężniejszy z władców barbarzyńskich atakujących cesarstwo rzymskie.
Konstantyn I Wielki, Flavius Valerius Constantinus, ur. ok. 282, zm. 22 V 337,
wódz i cesarz rzymski, reformator państwa.
w starożytnej Grecji i Rzymie orzeł uchodził za ptaka królewskiego w podwójnym sensie: jako król ptaków i jako ptak symbolizujący władzę królewską (jego wizerunek zdobił berło); był także godłem legionów rzymskich, któremu oddawano królewską cześć; w heraldyce znak herbowy wielu narodów i państw;
Napoleon I, Napoleon Bonaparte (Buonaparte) Wymowa, ur. 15 VIII 1769, Ajaccio (Korsyka), zm. 5 V 1821, Longwood (Wyspa Św. Heleny),
francuski wódz i mąż stanu, cesarz Francuzów oraz król Włoch.
bizantyńska sztuka, sztuka bizantyjska,
sztuka cesarstwa bizantyńskiego;

Materiały dodatkowe

miasto we Włoszech, założone jako schronienie na wyspach laguny weneckiej.

Słownik języka polskiego PWN

cesarstwo
1. «państwo rządzone przez cesarza»
2. «forma rządu monarchicznego z cesarzem na czele»
3. «cesarz z małżonką»
4. «władza cesarza»

• cesarski
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia