ceny rynkowe

Encyklopedia PWN

Ricardo
[rıkạ:ru]
David Wymowa, ur. 18 IV 1772, Londyn, zm. 11 IX 1823, Gatcomb Park (hrab. Gloucester),
angielski ekonomista, makler giełdowy, jeden z głównych teoretyków klasycznej szkoły w ekonomii.
Smith
[smıŧ]
Adam Wymowa, ur. 5 VI 1723, Kirkcadly (Szkocja), zm. 17 VII 1790, Edynburg,
brytyjski ekonomista, uznawany za ojca ekonomii politycznej.
ekon. system gospodarczy;
neoklasyczna szkoła w ekonomii, zw. szkołą z Cambridge,
nurt w ekonomii oparty na teorii optymalizacji działalności, metodologicznie silnie skłonny do abstrakcji, dedukcji oraz dużego wykorzystywania technik matematycznych;
ekon. w ścisłym znaczeniu teoria zachowań firmy w otoczeniu doskonale konkurencyjnym; w szerszym znaczeniu teorie przedsiębiorstwa, zakładające maksymalizację zysku jako cel, optymalizację decyzji (rachunek marginalny) jako metodę i neoklasyczne narzędzia analizy do badania produkcyjnych i rynkowych zachowań przedsiębiorstwa funkcjonującego w ramach rynku o różnym stopniu niedoskonałości (tzw. różnych strukturach rynku).
Balcerowicz Leszek, ur. 19 I 1947, Szpetal Dolny (ob. dzielnica Włocławka),
ekonomista i polityk; twórca programu zmiany systemowej polskiej gospodarki.
Hoszowski Stanisław, ur. 19 X 1904, Kozłów k. Kamionki Strumiłowej (wówczas woj. tarnopolskie), zm. 21 I 1987, Warszawa,
historyk dziejów gospodarczych;
konkurencja
[średniow. łacina concurrentia ‘współzawodnictwo’],
ekon. proces, w którym uczestnicy rynku, dążąc do realizacji swych interesów, próbują przedstawić oferty korzystniejsze od innych ze względu na cenę, jakość, warunki dostawy i inne charakterystyki, wpływające na decyzję zawarcia transakcji.
ekon. jedna z danin publicznych charakteryzująca się zespołem cech, które wyróżniają się spośród pozostałych danin.
ekon. część analizy ekonomicznej, której przedmiotem jest gospodarka finansowa przedsiębiorstwa, czyli pozyskiwanie funduszy pieniężnych z różnych źródeł oraz ich wykorzystywanie w różnych obszarach działalności.
jeden z 3 głównych nurtów ekonomii neoklasycznej (oprócz szkoły lozańskiej i szkoły austriackiej);
ekon. podmiot ekonomiczny będący stroną transakcji kupna–sprzedaży (dostawcą lub odbiorcą), którego udział w rynku jest zbyt mały, by jego sprzedaż lub zakupy mogły wywrzeć wpływ na cenę rynkową;
cenodawca, cenotwórca,
ekon. podmiot ekonomiczny będący stroną transakcji kupna–sprzedaży (dostawcą lub odbiorcą), którego udział w rynku jest na tyle duży, że jego sprzedaż lub zakupy mogą wpływać na cenę rynkową;
iustum pretium
[łac.],
cena sprawiedliwa,
ekon. średniowieczna koncepcja naturalnej (wewnętrznej) ceny dobra.
ekon. popytowa teoria dochodu narodowego, w której dominującą rolę odgrywają wydatki inwestycyjne.
szkoła i pierwszy system nauki ekonomii wyjaśniający istotę i zasady działania obiektywnych praw ekonomicznych.
działania gosp. podejmowane gł. w latach 80. i 90. XX w. przez rządy państw regionu w celu powstrzymania procesów inflacyjnych i przezwyciężenia kryzysu zadłużeniowego w Ameryce Łacińskiej.
monetaryzm
[łac.],
jeden z 3 głównych nurtów współczesnej makroekonomii, obok keynesizmu i nowej klasycznej makroekonomii, zapoczątkowany przez M. Friedmana w latach 50. XX w.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia