cechować

Encyklopedia PWN

umieszczanie na narzędziu pomiarowym lub wyrobie znaków (cech) świadczących o tym, że spełniają one określone wymagania (np. narzędzie odpowiada przepisom legalizacyjnym, a wyrób ma określone właściwości, np. określony skład chem.);
leśn. znakowanie, przy użyciu cechówki, drzew stojących lub drewna wyrobionego ustalonymi znakami (cechami) adm., sortymentowymi i in., np. odbiorcy drewna.
fiz. pola będące uogólnieniem potencjału pola elektromagnetycznego;
fiz. teorie, w których istnieją symetrie cechowania;
mat. rzut prostokątny na poziomą rzutnię, gdzie obok rzutu punktu podaje się tzw. cechę, czyli liczbę określającą odległość tego punktu od rzutni.
fiz. w teorii pola — lokalne (niezależne w każdym punkcie czasoprzestrzeni) transformacje pól nie zmieniające lagranżjanu (funkcja Lagrange’a) i tworzące ciągłą grupę.
rozległy region fizycznogeogr. w środkowej części Europy, stanowiący wschodnią część tzw. Europy Hercyńskiej — gór i wyżyn Europy Zachodniej, związanych genetycznie z orogenezą hercyńską;
wysoko położone fragmenty lądów, mniej lub bardziej rozczłonkowane, o dużych wysokościach względnych i nachyleniach stoków, oddzielone od sąsiednich wyżyn lub nizin wyraźną granicą naturalną.
doktryna i praktyka twórcza w literaturze, sztuce, filmie, muzyce, wprowadzona w ZSRR na początku lat 30. XX w., a po II wojnie światowej narzucona w innych państwach bloku sowieckiego;
termin oznaczający porządki prawne staroż. ludów żyjących w basenie M. Śródziemnego (gł. Greków i Rzymian) oraz państw staroż. Bliskiego Wschodu.
Arabska Wiosna, Arabska Wiosna Ludów, Tunisami,
określenie kontestacji społecznej na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej 2010–13.
muzyka narodu Basków, zamieszkującego Pireneje po obydwu stronach granicy fr.-hiszp., pod wieloma względami odrębna od muzyki występującej na terenie Europy.
anat. chrzęstny, chrzęstno-kostny lub kostny szkielet wewn. głowy kręgowców;
etyka
[gr. tá ēthiká ‘traktat o obyczajach’ < ḗthos ‘obyczaj’, ‘charakter’],
termin użyty w IV w. p.n.e. przez Arystotelesa w tytule dzieła Etyka nikomachejska na oznaczenie opisowo-krytycznego studium tego, co dotyczy etosu jako ludzkiego charakteru, obyczaju, tj. utrwalonego sposobu zachowania się w środowisku życia, zamieszkania;
sztuka, która wyodrębniła się ze sztuki niderlandzkiej pod koniec XVI w., po polit. i rel. podziale Niderlandów (1581), w ich południowych prowincjach (pod względem etnicznym mieszanych, flamandzko-walońskich), które pozostały przy religii katol., pod władzą Habsburgów hiszp., a następnie austriackich.
fiz. teoria, w której pole grawitacyjne i pole elektromagnetyczne są opisane metryką pięciowymiarowej przestrzeni pseudoriemmanowskiej — uogólnionej czasoprzestrzeni;

Słownik języka polskiego PWN

cechować
1. «być charakterystyczną cechą kogoś lub czegoś»
2. «opatrywać znakiem fabryki, urzędu itp.»
3. «znaczyć drzewa przeznaczone do wyrębu lub ścięte»
cechować się «mieć jakąś charakterystyczną cechę»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia