bezpieczeństwo

Encyklopedia

Korpus Bezpieczeństwa (KB), do IV 1944 Kadra Bezpieczeństwa,
organizacja konspiracyjna powstała XI 1943 z części Organizacji Wojskowej, Strażackiego Ruchu Oporu „Skała”, Zbrojnego Wyzwolenia, Związku Powstańców Śląskich i in.;
Ministerstwo Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR, Ministierstwo gosudarstwiennoj biezopasnosti (MGB),
instytucja sowiecka, utworzona 1946, po przekształceniu lud. komisariatów w ministerstwa, zastąpiła NKGB (wydzielony z NKWD);
Rada Bezpieczeństwa Narodowego, ang. National Security Council (NSC),
organ doradczy prezydenta USA, należący do federalnej struktury rządowej;
jeden z głównych organów ONZ, odpowiedzialny za międzynarodowe bezpieczeństwo i pokój;
w Polsce urząd administracji rządowej powołany 2002 w miejsce rozwiązanego Urzędu Ochrony Państwa;
formacja wojsk. powołana III 1945 do walki z niepodległościowym podziemiem oraz zbrojnymi oddziałami ukr. i niemieckimi;
konspiracyjna formacja policyjna, tworzona od pocz. 1940 jako zalążek przyszłej służby policyjnej podczas powstania powszechnego i w okresie powojennym;
w Polsce organ doradczy prezydenta RP w zakresie kierowania przez niego zewnętrznym i wewnętrznym bezpieczeństwem państwa.
organizacja o funkcjach porządkowych i militarnych, utw. przez obywateli Krakowa podczas rewolucji krak. 1846, w celu zapewnienia bezpieczeństwa w mieście;
dokument stwierdzający przeprowadzenie przez właściwe organy inspekcji urządzeń techn. statku wodnego.
organ kierowniczy ochotniczej straży (pot. zw. Dyrekcją Konstablów), powołanej z 5 na 6 III 1861 w Warszawie przez Delegację Miejską w celu utrzymania porządku w mieście;
Komitet Bezpieczeństwa Powszechnego, fr. Comité de Sûreté Générale,
organ policyjny w okresie rewolucji fr. 1789–99; powołany 1793 przez Konwent Narodowy;
konspiracyjna organizacja zbrojna o charakterze milicji partyjnej, tworzona od jesieni 1943 z oddziałów terytorialnych Batalionów Chłopskich;
Pakt Bezpieczeństwa Pacyfiku, ang. Pacific Security Treaty Wymowa,
pakt polit.-wojsk., zawarty 1951 przez Australię, Nową Zelandię i Stany Zjedn., → ANZUS.
urządzenie w samochodzie, którego gł. elementem jest taśma z wytrzymałej tkaniny opasująca biodra i bark zapiętej osoby lub ładunek;
ochotnicza paramilitarna formacja porządkowa, utw. w Warszawie po wybuchu powstania listopadowego 1830–31;
zawór do samoczynnego otwierania wypływu płynu po przekroczeniu dopuszczalnego ciśnienia.
Organizacja Narodów Zjednoczonych (ONZ), Narody Zjednoczone (NZ), ang. United Nations Wymowa(UN), arab. Munazzamat al-Umami al-Muttahida, chiń. Lianheguo, fr. Organisation des Nations Unies (ONU), hiszp. Organización de las Naciones Unidas (ONU), ros. Organizacyja Objedinionnych Nacyj (OON),
organizacja międzynarodowa o charakterze uniwersalnym (powszechnym) i szerokim zakresie działania (kompetencjach ogólnych).
pojazd drogowy silnikowy, dwuśladowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h, przeznaczony do przewozu osób i/lub ładunku, ciągnięcia przyczep albo wykonywania określonych czynności (np. samochód diagnostyczny);

Słownik języka polskiego

bezpieczeństwo
1. «stan niezagrożenia»
2. pot. «organa władzy mającej pieczę nad sprawami bezpieczeństwa publicznego»
bezpieczeństwo i higiena pracy «przepisy regulujące warunki pracy w zakładach pracy»
bezpieczeństwo publiczne
1. «ogół warunków i instytucji chroniących państwo i obywateli przed zjawiskami groźnymi dla ładu prawnego»
2. «ochrona ustroju przed zamachami na podstawowe instytucje polityczne państwa»
bezpieczeństwo zbiorowe «system polityczny i prawny mający na celu utrwalenie pokoju międzynarodowego»
hamulec bezpieczeństwa «urządzenie w wagonie kolejowym lub tramwajowym służące do zatrzymywania pojazdu w nagłym wypadku»
kaftan bezpieczeństwa «bluza z długimi rękawami wiązanymi na plecach, służąca do obezwładniania chorych psychicznie»
pas bezpieczeństwa «pas zabezpieczający przed upadkiem z wysokości lub chroniący pasażera samochodu lub samolotu przed urazem w razie wypadku»
Rada Bezpieczeństwa «organ ONZ odpowiedzialny za międzynarodowe bezpieczeństwo i pokój»
wentyl bezpieczeństwa
1. «zawór otwierający się samoczynnie, gdy ciśnienie gazu albo pary w zbiorniku lub przewodzie przekroczy dopuszczalną wielkość»
2. «o czymś, co przyczynia się do rozładowania napięć i konfliktów»
współczynnik bezpieczeństwa «liczba wyrażająca stosunek obciążenia niszczącego konstrukcję do obciążenia dopuszczalnego»
wyjście bezpieczeństwa, ewakuacyjne «miejsce, otwór umożliwiające wydostanie się skądś, przygotowane na wypadek niebezpieczeństwa»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia