bejca

Encyklopedia PWN

wodne, spirytusowe lub terpentynowe roztwory barwników nadające powierzchni drewna barwę, bez zatarcia rysunku słojów.
dawniej używana nazwa zapraw nasiennych.
nasycanie powierzchni wyrobów z drewna bejcami.
związki chemiczne żelaza i chloru, w których chlor występuje na −I stopniu utlenienia:

Słownik języka polskiego PWN

bejca
1. «roztwór barwnika służący do barwienia drewna»
2. «zaprawa farbiarska»
3. «grzybobójczy środek chemiczny»
4. «zaprawa z octu i korzeni do marynowania mięs»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia