attycki

Encyklopedia PWN

przenośne określenie sposobu wysłowienia łączącego cięty dowcip z elegancją i prostotą, charakterystycznego dla kultury językowej złotego okresu retoryki attyckiej (ok. poł. V w.–ok. poł. IV w. p.n.e.) i kontynuowanego przez attycyzm.
attycyzm
[łac. atticismus ‘styl attycki’],
lit. odmiana stylu retorycznego wykształcona I w. p.n.e.;
naczynia czarnofigurowe produkowane od lat 30. V w. p.n.e. do ok. 300 p.n.e. w gr. koloniach w południowej Italii i na Sycylii;
Klitias, żył w VI w. p.n.e.,
attycki malarz wazowy, pracujący w technice czarnofigurowej ok. 570 p.n.e.;
najstarszy system miar.
Achillesa Malarz, daty życia nieznane,
działał 460–430 p.n.e., gr. anonimowy malarz waz attyckich;
marmurowy sarkofag gr. (dł. 3,12 m) imitujący budynek świątynny o dwuspadowym dachu;
Amasisa Malarz, daty życia nieznane,
gr. anonimowy malarz attycki czynny 560–525 p.n.e. w warsztacie garncarza Amasisa;
Andokidesa Malarz, żył ok. VI w. p.n.e.,
anonimowy gr. malarz attycki;
Antyfanes, Antiphánēs, żył w IV w. p.n.e.,
komediopisarz grecki;
posąg Ateny, rzeźba Fidiasza wykonana z brązu ok. 450 p.n.e.;
gr. autorzy dzieł pisanych prozą, zw. attydami;
Brygos, żył w V w. p.n.e.,
malarz attycki;
Certosa
[czertọza],
cmentarzysko z czasów etruskich w zachodniej części obecnej Bolonii;
Dafne
[gr. dáphnē ‘laur’, ‘wawrzyn’],
mit. gr. nimfa;
Damofon, Damophṓn, daty życia nieznane,
rzeźbiarz grecki;
Dionizje, Dionýsia,
nazwa świąt ku czci Dionizosa;
drachma
[gr. drachmḗ ‘garść’],
starożytna moneta, przeważnie srebrna;
Epicharm, Epícharmos, żył na przeł. VI i V w. p.n.e.,
komediopisarz gr. z Syrakuz(?);
Eratostenes z Cyreny, Eratosthénēs, ur. ok. 275 p.n.e., Cyrena (Libia), zm. ok. 194 p.n.e., Aleksandria,
grecki filozof, astronom, matematyk i geograf.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia