architekturze

Encyklopedia PWN

termin wprowadzony 1908 przez T. Tallmadge’a na określenie twórczości nieformalnej grupy architektów, działającej w Chicago.
architektura
[łac. < gr. architéktōn ‘budowniczy’],
sztuka tworzenia ładu w otoczeniu w celu dostosowania go do zaspokojenia wielorakich fizycznych, materialnych i kulturowych potrzeb ludzi przez planową przemianę naturalnego środowiska oraz budowanie form i wydzielanie przestrzeni o różnym przeznaczeniu.
miesięcznik, następnie dwumies., organ Stow. Architektów Pol. (SARP);
miesięcznik przeznaczony dla profesjonalistów z dziedziny architektury i budownictwa;
struktura komputera wyrażająca się doborem i sposobem łączenia jego układów i urządzeń składowych
sztuka kształtowania przestrzeni wokół człowieka w skali krajobrazu, zgodnie z jego naturalnymi właściwościami i kulturowymi tradycjami;
wszelkie budowle wchodzące w skład założenia ogrodowego, np.: mieszkalne (wille), gospodarcze (pomarańczarnie), usługowe (kawiarnie), rozrywkowe (estrady, teatry), dekoracyjne (altany, pergole).
dyscyplina nauk.-techn. obejmująca zagadnienia projektowania i budowy statków wodnych, z uwzględnieniem estetyki i funkcjonalności rozplanowania pomieszczeń.
włók. dyscyplina nauk.-techn. zajmująca się kształtowaniem zewn. form i funkcjonalności tekstyliów.
jeden z nurtów architektury postmodernistycznej rozwijający się od lat 70. XX w.,
Początkowo gł. budulcem w Chinach było drewno;
termin wprowadzony przez L.H. Sullivana na określenie tendencji w architekturze XX w., przejawiającej się w odrzuceniu wszelkich schematów stylistycznych na rzecz kształtowania budowli na wzór form narastających swobodnie, jak w organizmach naturalnych, oraz w ścisłym powiązaniu estetycznym architektury z otoczeniem pierwotnym i z lokalnym tworzywem budowlanym;
działający 1949–74; prowadził prace nauk.-badawcze z zakresu planowania przestrzennego i teorii urbanistyki oraz architektury;
inform. cecha sieci komputerowej, w której oprogramowanie podzielono na część klienta i serwera.
wernakularna architektura
[łac. vernaculus ‘ojczysty’,‘ rodzimy’, ‘domowy’],
termin oznaczający architekturę zakorzenioną w tradycji lokalnej, tworzoną przez miejscowych, anonimowych budowniczych i rzemieślników, bez przygotowania akademickiego.
zjednoczenie artyst., powstałe na pocz. 1911 w Krakowie;
stolica Polski i województwa mazowieckiego, pow. grodzki, na Nizinie Środkowomazowieckiej, obejmującej w granicach miasta część Kotliny Warszawskiej, Doliny Środkowej Wisły, Równiny Warszawskiej oraz krańce równin Wołomińskiej i Łowicko-Błońskiej, nad Wisłą (w obrębie miasta 28 km biegu rzeki); ośrodek aglomeracji warszawskiej.

Słownik języka polskiego PWN

architektura
1. «sztuka projektowania, wznoszenia i artystycznego kształtowania budowli»
3. «wydział na wyższej uczelni poświęcony studiom z tego zakresu»
4. «struktura logiczna komputera lub systemu komputerowego»
architektura krajobrazu «sztuka projektowania ogrodów i zieleni w mieście»
architektura wnętrz «sztuka urządzania wnętrz»
• architekt wnętrz• architektka wnętrz
mała architektura «elementy dekoracyjne, np. fontanny, rzeźby, uzupełniające kompozycję architektoniczną lub przestrzenną»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia