antylopa

Encyklopedia PWN

wet. zakaźna, mało zaraźliwa choroba wirusowa bydła i bawołów, wywoływana przez wirus z rodziny Herpesviridae;
gnu pręgowane, Connochaetes taurinus,
ssak parzystokopytny z rodziny krętorogich, z grupy antylop; występuje w centralnej i południowej Afryce;
zespół gatunków zwierząt występujących w górach;
grym, Sylvicapra grimmia,
ssak z rzędu parzystokopytnych, rodziny krętorogich, z grupy antylop;
grysbok, Raphicerus melanotis,
gat. antylopy; wys. w kłębie do 55 cm; zagrożony nie ucieka, lecz przywiera do ziemi i nieruchomieje; sawanny Afryki Południowej.
Gwinea, ang. Guinea, fr. Guinée Wymowa,
region geogr. w zachodniej Afryce, nad O. Atlantyckim, gł. nad Zat. Gwinejską;
herola, Damaliscus hunteri,
gat. antylopy;
ibero-mauretańska kultura, zw. też kulturą Mouillah (od nazwy stanowiska Al-Muwajlih, fr. El Mouilah, La Mouillah k. Oranu w Algierii),
archeol. kultura młodszej fazy paleolitu górnego (21–9 tys. lat temu), występująca w północnej Afryce (Mauretania) i w południowej części Płw. Iberyjskiego (stąd nazwa);
Kilimandżaro, Park Narodowy, Kilimanjaro National Park,
obszar chroniony położony w północnej Tanzanii;
kob śniady, Kobus ellipsiprymnus,
gat. antylopy;
Konga, Kotlina, fr. Bassin du Congo, Bassin du Zaïre,
rozległa kotlina w zachodniej części podrównikowy Afryki, w Demokr. Rep. Konga, w Kongu, w Rep. Środkowoafrykańskiej i Angoli;
koziołek skalny, Oreotragus oreotragus,
gatunek antylopy, z rodziny krętorogich;
krętorogie, Bovidae,
rodzina ssaków z rzędu parzystokopytnych; występują w Europie, Azji, Afryce i zachodniej części Ameryki Północnej; kopalne znane od miocenu;
Krugera, Park Narodowy, Kruger National Park,
park nar. położony w RPA, zał. 1926 (teren objęty częściową ochroną 1898 jako rezerwat Sabi, projektowany w Transwalu przez S.J.P. Krügera), pow. ok. 2 mln ha;
kudu wielkie, Tragelaphus strepsiceros,
gatunek antylopy, z rodziny krętorogich;
likaon, Lycaon pictus,
ssak drapieżny z rodziny psowatych; występuje w Afryce na południe od Sahary;
zespół czynności prowadzących do zmiany miejsca pobytu organizmu w środowisku; w etologii charakterystyczny sposób poruszania się, nazywany zestrojem ruchowym (termin wprowadził polski anatom R. Poplewski);

Materiały dodatkowe

Największa antylopa
eland — inaczej zwana kanna, może dorastać do 180 cm w kłębie i ważyć do 1000 kg.

Ilustracje, multimedia

Słownik języka polskiego PWN

antylopa «zwierzę roślinożerne, zamieszkujące stepy i sawanny Afryki i Azji»
• antylopi
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia