albo

Encyklopedia PWN

Albo Józef, ur. ok. 1380, zm. ok. 1444,
rabin i teolog żydowski,
lit., muz. pieśń poranna, w twórczości trubadurów poemat opisujący rozstanie przyjaciół lub kochanków o poranku.
alba
[łac.],
długa biała szata lniana używana przez katechumenów przy chrzcie w okresie wczesnochrześcijańskim i wczesnośredniowiecznym;
królestwo hist. IX–XI w. w dzisiejszej Szkocji;
mityczne miasto w Górach Albańskich w Italii, stolica Latynów i metropolia miast latyńskich, w tym Rzymu;
m. w środkowej Rumunii, nad Maruszą;
miejscowość w zachodniej Hiszpanii (region Kastylia-León), na południowy wschód od m. Salamanka;
Alba, Fernando Álvarez de Toledo Wymowa, książę, ur. 29 X 1507, Piedrahita (Kastylia), zm. 11 XII 1582, Lizbona,
hiszp. wódz i polityk.
Céspedes Alba de
pisarka wł., → De Céspedes Alba.
De Céspedes
[de czẹspedes]
Alba, ur. 11 III 1911, Rzym, zm. 14 XI 1997, Paryż,
pisarka wł., pochodzenia kubańskiego;
kryształ ciekły, ciecz anizotropowa, faza mezomorficzna,
stan skupienia pośredni między cieczą zwykłą (izotropową) a zwykłym kryształem;
autonomia
[gr., ‘samorząd’],
filoz., socjol., teol. Autonomia to niezawisłość woli lub sumienia wykluczająca zależność od determinującego wpływu oddziałujących „z zewnątrz” (zatem heteronomicznych) czynników empirycznych, mających źródło w różnie ujmowanym prawodawstwie Bożym (teonomia) albo pochodzących od jakiegokolwiek autorytetu lub władcy (np. polityczna). W rozumieniu mocniejszym autonomia oznacza możliwość ustanawiania przez podmiot moralny własnych reguł postępowania, przeciwstawianych zarówno empirycznej heteronomii, jak i teonomii; jest traktowana jako centralna kategoria uzasadniająca próby budowania moralności bez etyki przez osoby odpowiedzialne, bo korzystające z autonomii (jak w koncepcjach „moralności ponowoczesnej”, np. u Z. Baumana). W ujęciu słabszym autonomia jest kojarzona nie tyle z wolą, co z sumieniem (lub rozumem praktycznym) podmiotu moralnego, który może samodzielnie ustalać reguły postępowania albo na zasadzie wolności, albo przez uzgodnienie przyrodzonych skłonności i niesprzecznych z nimi obowiązków, odkrywanych raczej niż konstytuowanych przez rozum praktyczny.
dziedziczenie, spadkobranie,
przejście spadku jako całości po śmierci osoby fiz. (spadkodawcy) na jedną lub kilka osób fiz. lub prawnych (spadkobierców, dawniej: dziedziców).
termin wieloznaczny, rozmaicie rozumiany i definiowany;
pacta
[łac.],
w prawie rzymskim w szerszym znaczeniu — umowy, zawierane również w stosunkach międzynarodowych,
Duns Szkot Jan, błogosławiony, właśc. Johannes Duns Scotus, ur. ok. 1266, Duns (hrab. Berwick, Szkocja), zm. 8 XI 1308, Kolonia,
filozof i teolog, inicjator szkotyzmu.
Hegel Georg Wilhelm Friedrich, ur. 27 VIII 1770, Stuttgart, zm. 14 XI 1831, Berlin,
filozof niemiecki, jeden z twórców klasycznej idealistycznej filozofii niemieckiej.
gałąź przemysłu obejmująca otrzymywanie metali z: rud i koncentratów, metalonośnych półproduktów z procesów metalurgicznych (pyły, szlamy z procesów elektrolizy i elektrorafinacji metali, głównie cynku i miedzi, oraz żużle), złomu (m.in. akumulatorowego), a także recykling oraz przeróbkę plastyczną odlanych do form metali (odlewanie) w zakładach przeróbki plastycznej (walcowniach, kuźniach, ciągarniach, prasowniach, tłoczniach) na półwyroby i wyroby gotowe, znajdujące zastosowanie w gospodarce, a zwłaszcza w przemyśle maszynowym, budownictwie i transporcie.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia