Wielkie Łuki

Encyklopedia PWN

Wielkie Łuki, Wielịkije Łụki,
m. w zachodniej części eur. Rosji, w obwodzie pskowskim, ok. 60 km od granicy z Białorusią, nad rz. Łować (uchodzi do jez. Ilmen);
łuk, łęk,
arch. element konstrukcyjny lub dekoracyjny, zakrzywiony i podparty na obu końcach.
wojsk. broń miotająca;
łuk magmowy, łuk wulkaniczny,
strefa intensywnego magmatyzmu, wzbudzonego przez subdukcję litosfery oceanicznej;
budowla w kształcie bramy jedno-, dwu- albo trójprzelotowej, z otworem przelotowym zamkniętym przeważnie półkoliście, wznoszona dla uczczenia wybitnej osoby lub doniosłego wydarzenia, zdobiona dekoracją rzeźbiarską, napisami dedykacyjnymi, często zwieńczona posągiem triumfatora.
Łuk Triumfalny w Paryżu, Łuk Wielkiej Armii,
na placu Gwiazdy (ob. Ch. de Gaulle’a), zbud. 1806–36 wg projektu J.F. Chalgrina, na cześć armii napoleońskich;
największy rzym. łuk trójprzelotowy (wys. 21 m, szer. 25,7 m, głęb. 7,4 m), wzniesiony w Rzymie 315 dla upamiętnienia zwycięstwa Konstantyna I Wielkiego nad Maksencjuszem przy Moście Mulwijskim (312);
Karpaty, rum. Carpaţii, niem. Karpaten, węg. Kárpátok,
jeden z największych łańcuchów górskich w Europie, położony w jej środkowej części, w Austrii, Czechach, Słowacji, Węgrzech, Polsce, Ukrainie i Rumunii;
Paryż, Paris Wymowa,
stolica Francji, w środkowej części Basenu Paryskiego, nad Sekwaną (szer. ok. 100 m), silnie meandrującą między ujściami Yerres i Marny na południu a ujściem Oise na północnym zachodzie;
całokształt spraw związanych z wojskiem i sposobem prowadzenia wojny.
trzeci i ostatni okres (jednostka geochronologiczna) ery mezozoicznej, trwający od ok. 135 do 65 mln lat temu; również nazwa systemu (jednostka chronostratygraficzna) obejmującego skały powstałe w tym czasie.
Napoleon I, Napoleon Bonaparte (Buonaparte) Wymowa, ur. 15 VIII 1769, Ajaccio (Korsyka), zm. 5 V 1821, Longwood (Wyspa Św. Heleny),
francuski wódz i mąż stanu, cesarz Francuzów oraz król Włoch.
mezozoik
[gr. mésos ‘środkowy’, zṓon ‘istota żyjąca’, ‘zwierzę’],
era mezozoiczna,
środkowa era (jednostka geochronologiczna) eonu fanerozoicznego (fanerozoik) w geologicznej historii Ziemi, trwająca od ok. 250 do 65 mln lat temu; także eratem (jednostka chronostratygraficzna) obejmujący skały powstałe w tej erze.
geol. sformułowana w latach 60. XX w. i obecnie niemal powszechnie akceptowana teoria wyjaśniająca — w ramach spójnej koncepcji, zakładającej ruch płyt litosfery — rozrost dna oceanicznego, dryf kontynentów, rozwój wielkich struktur tektonicznych oraz przejawy wulkanizmu i sejsmiczności Ziemi.
współrzędne sferyczne służące do opisu kierunku do ciał niebieskich,
Jerozolima, hebr. Yěrûšālaîm, arab. Al-Quds,
m. w Palestynie i Izraelu, stolica (według prawa izraelskiego, nie uznawana de iure przez większość państw ONZ) Izraela.
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia