Stale węglowe

Encyklopedia PWN

stal zawierająca oprócz węgla tylko małe ilości pierwiastków pochodzących z procesów metalurgicznych, głównie mangan, krzem, fosfor i siarkę;
stal
[niem.],
przerobiony plastycznie techniczny stop żelaza z węglem zawierający do 2,11% węgla oraz inne pierwiastki pochodzące z surowców i paliw stosowanych podczas otrzymywania stali (składniki zwykłe i domieszki) lub dodawane celowo (składniki stopowe).
największe zagłębie węgla kamiennego w Czechach, w kraju morawsko-śląskim (dawniej ostrawski);
stal węglowa (1,2–1,8% węgla), specjalnie hartowana;
stal (stopowa lub węglowa) przeznaczona na konstrukcje budowlane, części maszyn i urządzeń pracujących w temperaturze od –40 do 300°C, w nieagresywnym chemicznie środowisku;
Europejska Wspólnota Węgla i Stali (EWWiS), fr. Communauté européenne du charbon et de l’acier (CECA), ang. European Coal and Steel Community (ECSC),
organizacja międzynarodowa, utworzona na podstawie terminowego traktatu zawartego 18 IV 1951 w Paryżu na okres 50 lat przez Belgię, Francję, Holandię, Luksemburg, RFN i Włochy, który wszedł w życie 23 VII 1952.
operacja obróbki cieplnej gł. stopów metali (najczęściej stali) prowadzona w celu zwiększenia ich twardości lub — w połączeniu z odpuszczaniem — uzyskania optymalnej kombinacji właściwości wytrzymałościowych i plastycznych.
zabieg obróbki cieplnej stosowany po hartowaniu stali, polegający na nagrzaniu stali do temperatury niższej od temperatury przemiany eutektoidalnej (poniżej 700°C) i ochłodzeniu;
(GOP), największy w Polsce okręg przemysłowy, w północnej części Górnośląskiego Zagłębia Węglowego, w województwie śląskim, na południowym zachodzie graniczy z Rybnickim Okręgiem Węglowym;
dyfuzyjne nasycanie warstwy wierzchniej przedmiotów ze stali azotem w celu jej utwardzenia oraz zwiększenia odporności na ścieranie i zmęczenie;
cięcie materiałów (gł. metali i stopów) polegające na ich miejscowym utlenieniu lub wytopieniu w wysokiej temperaturze;
implant
[łac.],
wszczep,
element strukturalny wykonany z materiału tkankowego (auto-, homo-, heterogenicznego) lub biomateriału (metal, ceramika, tworzywo węglowe, tworzywo sztuczne) umieszczony w organizmie w celu uzupełnienia lub zastąpienia tkanek narządu (albo jego części) lub spełniania (wspomagania) ich funkcji, także urządzenie zastępcze umieszczane wewnątrz ciała (np. serce sztuczne, defibrylator, rozrusznik serca, układ hydrauliczny z zastawką do drenowania płynu mózgowo-rdzeniowego w wodogłowiu).
kompozyt
[łac. compositus ‘złożony’],
materiał utworzony z co najmniej 2 komponentów (faz) o różnych właściwościach w taki sposób, że ma właściwości lepsze i/lub właściwości nowe (dodatkowe) w stosunku do komponentów wziętych osobno lub wynikających z prostego sumowania ich właściwości;
materiały wykazujące ferromagnetyzm (poniżej temperatury Curie) lub ferrimagnetyzm (poniżej temperatury Néela);
proces technol. zmieniający głównie właściwości mech. stali i niektórych stopów nieżelaznych w stanie stałym przez wywołanie w nich zmian strukturalnych, będących efektem łącznego oddziaływania temperatury, czasu i odkształceń plast. (połączenie zabiegów obróbki cieplnej i plast.).
staliwo, stal lana,
stal odlewana do form odlewniczych, nie poddawana obróbce plast.;
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia