Rzeźba

Encyklopedia PWN

dziedzina plast. twórczości symbol., której przedmiotem jest kształtowanie kompozycji trójwymiarowych, na ogół pozbawionych funkcji użytkowych;
ogół form powierzchni Ziemi ukształtowanych w wyniku procesów geologicznych;
dziedzina sztuki japońskiej. Jako odrębna dziedzina sztuk plast. pojawiła się w Japonii w końcu XIX w.;
rzeźba wysokogórska o przeważających formach glacjalnych, które powstawały i powstają na zlodowaconych obszarach górskich wskutek przeobrażenia przez lodowiec starszych form preglacjalnych (np. dolin rzecznych)
ukształtowanie powierzchni terenu powstałe w wyniku niszczącej i akumulacyjnej działalności lodowców oraz wód lodowcowych
termin określający twórczość rzeźbiarską kręgu Transawangardy na początku lat 80. XX w.;
ukształtowanie powierzchni terenu powstające w strefie zimnego, kontynent. klimatu, na obszarach występowania zmarzliny wieloletniej, gł. pod wpływem procesów wywołanych sezonowym zamarzaniem i odmarzaniem gruntu nasyconego wodą w czynnej strefie zmarzliny
ośrodek pracy twórczej rzeźbiarzy, którego podstawowym zadaniem jest tworzenie warunków rozwoju rzeźby pol. oraz jej upowszechnianie w kraju i za granicą;
geol. odwrócenie ukształtowania rzeźby terenu w stosunku do jego budowy geol., spowodowane zróżnicowaną odpornością skał na działanie czynników denudacyjnych;
w staroż. Grecji model przedstawienia ciała ludzkiego oprac. teoretycznie przez Polikleta w traktacie Kanṓn (niezachowany) i potwierdzony w praktyce w posągu Doryforos.
zjednoczenie artyst., powstałe na pocz. 1911 w Krakowie;
geomorfologia
[gr. gḗ ‘ziemia’, morphḗ ‘kształt’, lógos ‘nauka’],
nauka o rzeźbie powierzchni Ziemi;
Dunikowski Ksawery, ur. 24 XI 1875, Kraków, zm. 26 I 1964, Warszawa,
rzeźbiarz i malarz.
wysoko położone fragmenty lądów, mniej lub bardziej rozczłonkowane, o dużych wysokościach względnych i nachyleniach stoków, oddzielone od sąsiednich wyżyn lub nizin wyraźną granicą naturalną.
Brâncuşi
[brynkụszi]
Constantin, ur. 21 II 1876, Peştişani Gorj k. Târgu Jiu, zm. 16 III 1957, Paryż,
rzeźbiarz rumuński, działający we Francji.

Słownik języka polskiego PWN

rzeźba
1. «dzieło sztuki wykonane w kamieniu, drewnie, gipsie itp.»
2. «kształt czegoś»
3. zob. rzeźba terenu.
4. «układ wgłębień i rowków charakterystyczny dla jakichś powierzchni»
rzeźba terenu, rzeźba powierzchni ziemi «ukształtowanie powierzchni ziemi»
rzeźba glacjalna, lodowcowa «ukształtowanie powierzchni terenu powstałe w wyniku działalności lodowców i wód lodowcowych»
rzeźba peryglacjalna «ukształtowanie powierzchni terenu powstałe pod wpływem procesów wywołanych sezonowym zamarzaniem i odmarzaniem gruntu»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia