Poznań

Encyklopedia PWN

grupa błogosławionych, pomordowanych przez okupantów niem. 1939–45, beatyfikowanych 1999 przez Jana Pawła II w Warszawie:
Mikołaj z Autrecort
[m. z otrökụ:r],
Nicolaus de Autricuria, ur. ok. 1300, zm. po 1350,
fr. filozof i teolog
Moore
[muər]
George Edward Wymowa, ur. 4 XI 1873, Londyn, zm. 24 X 1958, Cambridge,
filozof brytyjski;
njaja
[sanskr. nyāya ‘metoda’, ‘logika’],
jeden z 6 klas. bramińskich systemów filoz. w Indiach (darśana);
zespół przyrządów służących do prowadzenia obserwacji astronomicznych zarówno z powierzchni Ziemi, jak i Kosmosu.
Orlicz Władysław, ur. 24 V 1903, Okocim, zm. 9 VIII 1990, Poznań,
matematyk;
Polak Tomasz, do 2008 T. Węcławski, ur. 20 XI 1952, Poznań,
teolog katolicki, pisarz, ksiądz;
strajk generalny i masowa demonstracja uliczna 28 VI 1956 w Poznaniu, która przekształciła się w walki zbrojne;
racjonalizm
[łac. rationalis ‘rozsądny’]:
Raczyński Edward, hrabia, ur. 2 IV 1786, Poznań, zm. 20 I 1845, Zaniemyśl,
wnuk Kazimierza, brat Atanazego, ojciec Rogera Maurycego, konserwatywny polityk wielkopol., mecenas sztuki i nauki, edytor, ziemianin;
Raszewski Kazimierz, ur. 29 II 1864, Jasień k. Kościana, zm. 17 I 1941, Poznań,
generał, monarchista;
Ratajski Cyryl, pseud. Górski, Wartski, Wrzos, ur. 3 III 1875, Zalesie Wielkie k. Gostynia, zm. 19 X 1942, Warszawa,
polityk, prawnik, działacz społeczny;
socjologia
[łac.-gr.],
w pierwotnym i najszerszym znaczeniu nauka o społeczeństwie.
Stefański Walenty, ur. 12 II 1813, Poznań, zm. 30 VI 1877, Pelplin,
działacz społ. i polit., przywódca konspiracji patriotycznych, księgarz, wydawca i drukarz;
Stępień Antoni Bazyli, ur. 14 VI 1931, Sosnowiec,
filozof;
subiektywizm
[łac. subiectivus ‘podmiotowy’],
filoz. jako stanowisko ontologiczne głosi, że przedmiot poznania nie istnieje obiektywnie, lecz sprowadza się do wrażeń, wyobrażeń, myśli istniejących w podmiocie.
rodzaj widowisk, w których zamiast aktorów występują lalki;
teologia
[gr. theós ‘Bóg’, lógos ‘słowo’, ‘nauka’],
uporządkowana wiedza religijna.
uniwersytet
[łac.],
najstarszy, a zarazem podstawowy typ europejskiej wielowydziałowej wyższej uczelni, mającej prawo nadawania stopni naukowych i łączącej funkcje dydaktyczne (kształcenie najwyżej kwalifikowanych kadr zawodowych i pracowników nauki) z funkcjami naukowymi (prowadzenie prac badawczych).

Słownik języka polskiego PWN

poznanie «zdobywanie wiedzy o czymś; też: wiedza zdobyta»
• poznawczy • poznawczo
poznaćpoznawać
1. «zdobyć wiadomości o czymś, zrozumieć coś w wyniku obserwacji lub bezpośredniego doświadczenia»
2. «nauczyć się czegoś»
3. «doświadczyć czegoś, przekonać się o czymś»
4. «spostrzec coś, domyślić się czegoś»
5. «rozpoznać kogoś, coś po indywidualnych cechach»
6. «zawrzeć znajomość z kimś»
7. «przedstawić kogoś komuś»
teoria poznania «dział filozofii traktujący o przedmiocie, treści, procesach, sposobach, granicach i kryteriach ludzkiego poznania»
• teoriopoznawczy
poznać siępoznawać się
1. «zawrzeć z kimś znajomość, przedstawić się sobie nawzajem»
2. «poznać siebie wzajemnie»
3. «należycie ocenić kogoś, coś»
4. «zobaczywszy się lub usłyszawszy, rozpoznać jeden drugiego»
Przeglądaj encyklopedię
Przeglądaj tabele i zestawienia
Przeglądaj ilustracje i multimedia